Galatasaray’daki Cezayir Lokantası’nda dün sabah Barış Meclisi’nin çalışma kahvaltısı.
Barış Meclisi, iki yıllık geçmişi olan bir sivil toplum girişimi. 26 ilde örgütlü. İlk mitingini 1 Haziran’da Kadıköy’de yapmaya hazırlanıyor.
Miting için iki sloganı var:
‘Kürt sorununa demokratik çözüm.’
‘Ölüm değil çözüm!’
Konuşmaları dinliyorum.
Dağa çıkanlar, sonra inenler, hapse girdikten sonra çıkanlar, Kandil’den dönenler anlatıyor.
Barışın bu ülkede neden tehlikeli bir sözcük olduğu... Devletin kendi barış tarifinin dışına çıkanları niçin ve nasıl cezalandırdığı... Barışa hizmetin ne anlama geldiği...
Biri, Türklerle Kürtler arasında uç vermeye başlayan ayrışmaya, kutuplaşmaya işaret ediyor; son Adapazarı örneğini özetliyor.
Bir başkası, Batı’nın büyük kentlerinde Kürtlerin gitgide gettolaşmaya başladığına değiniyor.
Biri de şöyle diyor:
“Boğaziçi Üniversitesi’nden mezun bazı gençler, şivelerinden Kürt oldukları anlaşılınca iş bulmakta artık zorlanıyorlar.”
Can sıkıcı tespitler!
Düşünüyorum.
Türk-Kürt ayrışması bir yandan...
Öte yandan, Kürt siyasetinin her geçen gün Türkiye’de demokrasiden, siyasal çözümden umudunu kesmeye başlaması...
Bu özellikle önem taşıyor.
Le Monde ve International Herald Tribune gazetelerinde salı günü yayınlanan ve 1000 Kürt aydınının imzasını taşıyan çağrının havası da farklı değil.
Denilmek isteniyor ki:
Türkiye siyasetinin Kürt meselesinde bir çözüm üretemeyeceğini, bu nedenle Türkiye’nin AB yolunun da herhangi bir ciddiyetinin kalmadığını, AB’den kaynaklanan beklentilerin boş çıktığını, bunlara daha fazla bel bağlamanın vakit kaybı olduğunu bir kenara yazın.
Yine denilmek isteniyor ki:
Bunca tecrübeden sonra artık ne Türkiye’den, ne Türk aydınlarından bir şey beklemenin anlamı yok; Amerika’yı, bazı Avrupa ülkelerini devreye sokarak, onların Türkiye üzerinde baskı yapmasını sağlamaya çalışırken, kendi kaderimizi tam anlamıyla kendi elimize alalım.
Kürt siyasetinin havası böyle.
Bir başka deyişle:
Türkler ve Kürtler arasındaki tehlikeli bir ayrışmanın tüm işaretleri suyun yüzüne vururken, Kürt siyasetinin de Türkiye’de demokrasiden, Türkiye’nin AB yolundan umudunu keserek bir başka kutuplaşmayı hızlandırdığı söylenebilir.
Kürt sorunu böyleyken, bir başka kutuplaşma süreci de, Anayasa Mahkemesi’ndeki kapatma davası ile birlikte hızlandıkça hızlanıyor.
Kürt sorunu ve kutuplaşma...
Laiklik sorunu ve kutuplaşma...
Tehlikenin farkında mısınız?
AKP’nin kapatılmasıyla birlikte Türkiye’de yaşanabilecek siyasal cepheleşmenin ülkeyi nerelere götürebileceğini, nasıl bir cehennem kuyusunun eşiğine taşıyabileceğini sorumluluk sahibi herkesin defalarca düşünmesi lazım.
AKP kapatıldı diyelim.
Yine seçime gidilmeyecek mi?
Gidilirse, seçim sandığına kim, hangi parti hükmedecek? Bu konuda eğer hayal kurmuyorsanız, bu sorunun yanıtını da biliyor olmalısınız.
Ne olacak o zaman?
Açık darbe mi?..
Askeri darbeyi 2002 yılı sonunda beri isteyenler var. 2003-2004 darbe tertipleri sır değil. ‘Ergenekoncular’ın neyin peşinde koştukları malum. En saf olanlar bile artık bunun farkına varmaya başladılar.
AKP’yi kapatmadan yana olanlar, bütün bunları düşünmek zorunda.
Hesaplar eğer seçim sandığında kesilmez, demokrasi dışı müdahalelerle çare aranırsa, o zaman hiç kuşkunuz olmasın, bütün korktuklarınız bin misliyle başınıza gelir.
Türkiye’nin bölünmesinden mi korkuyorsunuz, bölünür. Radikal İslam’ın mı güçlenmesinden korkuyorsunuz, güçlenir.
Kahvaltı sona ererken biri şöyle dedi:
“Hepimizin umuda ihtiyacı var!”
Paylaşıyorum.
Karmaşık bir yumak tarafından kuşatılmış durumdayız, boğucu bir hava! ‘Demokrasi ipi’nin ucunu çekmekten başka çaremiz yok, yumağı çözmek için?..
Peki ama bu nasıl olacak, yanıtı biliyor musunuz? 
DİP NOT:
Bugün ‘Danıştay bildirisi‘ni yorumlayacağımı dünkü yazımın sonunda duyurmuştum. Şunu söylemekle yetiniyorum:
Yargıtay Başkanlar Kurulu’ndan sonra Danıştay da yayınladığı bildiriden dolayı demokrasi ve hukuk devleti dersinden sıfır çekmiş bulunuyor.

milliyet