Bu günlerde reenkarnasyona inanmaya başladım.Kendimi büyük bir boşlukta hissediyorum.Sokağa çıkma ,insanlarla konuşma ,hayatı yaşama ,kazanımlar elde etme isteğim yok artık bunun tek nedeni bir küçük çoçuğun annesine seslenişi "daye"benim yapamadığım söyleyemediğim hayatımdaki en büyük eksiklik....

Ben bir reenkarnasyon evresi geciriyorum.Ama en acısı insanlar öldükten sonra bu evreleri yaşarmış reankarnasyonun tanımı bu ben ise yaşarken hem ölümü tadıyorum hem değişimi yaşıyorum.Neden boyun eğdimki buna !Rozerin diye bir kız çoçuğu kendi diliyle okuyamadığı için okumayı istememiş.Bir ömür nasıl geçicek peki?Ana dilinden yoksun acım  ,sevincim , gülüşüm hep farklı olucak şimdi.Bir küçük kız çoçuğu kadar ana dilime neden sahip çıkamıyorumki?Burda ana dil reenkarnasyonu çıkıyor ortaya biri dini inanç türü diğerini ortaya çıkaran ise insan oğlu...

Nasıl bu kadar acımasız olunurki?İnsanın  kendi yaşam felsefesi kültürü yok edilmeye çalışılıyor.Ben tek bir kelimeyle yıkıldım "daye"duyduğum her kürtçe kelimeye ana dil açlığıyla bakıyorum canım çekiyor tek bir oturuşta binlerce kelimeyi sindirmek istiyorum...İzin verirlermi acaba ana dil reenkarnasyonu mucidi insan oğlu buna?Duyduklarım korkutuyor beni...Bir halkın temsilcileri kürtçe yemin etikleri için yaka paça meclisten cıkartılıyor.Yine benim halkımın temsilcileri değilmi konuşmaları literatüre bilinmeyen bir dil olarak kaydedilen,korkutuyor beni ;Vedat Aydın degilmiydi dili için katledilen,Ebubekir deniz serdar danış değilmiydi kayıplara giden ve bizim çoçuklarımız değilmiydi alanlarda kolları kırılan...

Korkuyorum ama bir yandan da küçük bir çocuğun sesi kulağımda hala yankılanıyor "daye" kelimesi.Her türlü işkenceden ağır geliyor bana.Ana dilden yoksun bir yaşam yanlızlık doğrusu içerisinde sonsuz bir eksene gitmek gibi,sahte bir yaşam felsefesini nasıl yaratabilirimki insan bu şekilde programlanmış bir makine gibi...

Benim açlığım ise hiç bir şekilde gitmeyecek.Kendime menümü hazırlamak zorundayım ilk önce içi boş beni doldurmam gerek...Birincisi "sînoren zımanê min sinoren cihana mın ê" (dilimin sınırları dünyamın sınırlarıdır)haykırıyorum duyyy  beni bana ait olmayan yabancı  beden ,ikincisi hayalerimde resmini çizdiğim avaşin çiçeğine haykırıyorum "ez te hezdıkım"...Aklıma Ernesto Che Guevara'nın sözleri geliyor "ölüm sefa geldi hoş geldi" ana dilden yoksun bir yaşam içi boş ruhu çalınmış sömürü düzenine çalışan bir makina gün gelir kulanma tarihi geçer onuda kimse kulanmaz...

Size tavsiyem tek kelime öğrenin "daye" yaşamayı öğrenmeye çalışan bir bebek gibi ağzınızdan ilk önce "daye" çıksın sonra öğrenmeye başlıyacaksınız ana dilinizi size anlatacak tanıtacak büyük bir lugattır "daye"....

Şükran DOĞAN
EYLEMCE