HİÇ BELLİ OLMAZ

Demek istediğim şu ki, ülkemizde yaşanan gerçeklere hep bir umursamazlık ve duyarsızlıkla yaklaşıyoruz. İnsanlar öldürülüyor, işkence den geçiriliyor. Sadece özür diliyoruz. Ne ifade ediyor bu özür? Hiçbir şey! İşkence de yitirdiğimiz kişi için, ailesi ve dostları için gerçekten hiçbir şey ifade etmez bu özür.
  
Kaldı ki bu özrü her insan içinde dilemiyoruz.  Sözgelimi Hrant Dink’in katledilmesinde de devletin parmağı olduğu belgelendiği halde özür dileme yerine savunmaya geçtiler. Binlerce faili meçhul cinayetin sorumluları belliyken çıkıp özür dileme gereği duymadılar duymuyorlar. Çünkü öldürülenler Kürttü, Ermeniydi bölücüydü, vatan hainiydi. Bu vatanı bölmeye çalışan  işkenceyi de ölümü  de hak eder  demeye getiriyorlar.
  Bazılarımızda çok sevindik bu özre. “Türkiye değişiyor” “Türkiye demokratikleşiyor” diye başlıklar attık o gün sahibi olduğumuz gazetelerimize. 
  Ama o da ne? Daha bu olayın üzerinden birkaç gün geçmişti ki zindanlardan dayak ve işkence haberleri gelmeye başladı.  Hoş geldin dayağı, sayım verdin vermedin dayağı… Aslında bunların bahane olduğunu hepimiz biliyoruz.
          
Bu ülkenin zindanları kanayan bir yaradır. Amed zindanında, Erzurum’da, Bursa’da Ulucanlar zindanında yaşananları hangi insan unutabilir ki? Diri diri yakılan devrimcilerin bedeninden  gökyüzüne doğru yükselen dumanı belleklerimizden kim silebilir ki? Anneler, babalar, sevgililer, yoldaşlar bekleşiyordu kapıda.  Ambulanslar acı acı siren çalıyor, dumanlar  gökyüzünü simsiyah kararttıkça  analar kendilerini yerden yere atıyordu o gün.
“Oğlumu yakıyorlar.”
“Kızımı yakıyorlar.” Bu feryatları duyan bir insanın belleğinden bu sözleri silme olanağı varsa silin. Veli Saçılık’ın kopan kolunu yerine getirme olanağınız varsa getirin.
 
    Bu emri verenlerin ve zindanlarda görevli kamu görevlilerinin acilen tedavi edilmesi lazım. Bir çoğunun anti sosyal kişilik hastalığına yakalandığını düşünüyoruz ve işte bu yüzden şiddetle öneriyoruz. Tedaviye ihtiyaçları var.
 
Şiddeti seven, şiddeti yaşam biçimi olarak gören bir toplum olduğumuzu da kabul ediyoruz. Evlerimizde, okullarımızda, işyerlerimizde şiddetsiz günü yaşanmamış sayıyoruz. Sokaklarda insanlar birbirini boğazlıyor. Sadece sokaklarda mı boğazlıyor insanlar birbirini? Sanal dünyada kan gövdeyi götürüyor.  Vurun, kırın öldürün mesajlarının sonu gelmiyor.
  
Duyduğumuz en feci şeyse ölüm fermanlarının artık meclise taşındığıydı; yer meclis salonu; MHP milletvekili teskereyle ilgili düşüncelerini açıklıyor partisinin. Dünyaya meydan okurcasına;  Gerekirse, Barzani fiilen yok edilmeli” İşte orda donup kalıyor akıllarımız. Sözün bittiği yerdeyiz.
 
Duygularımız allak bullak olmuş. Severken de, âşık olduğumuzda da bu duyguları işkenceye çeviriyoruz. Boğuyoruz, öldürüyoruz sevdiğimiz insanı. Bizim gibi olsun, bizim gibi düşünsün. Hatta bizim gibi sevsin istiyoruz mümkün olmadığını bile bile…
 Engin Ceber’in katledilişi karşısında söyleyecek sözümüz ne olabilir diye düşündüm. Hiçbir şey gelmedi aklıma. Bakanın özür dilediği gün bir tv kanalında Ceber’in bir yoldaşı onu anlatıyor, işkenceyi lanetliyordu. Sunucu halka bağlanalım, halk bu konuda ne düşünüyor dedi. Adı Ahmet Türk olan ama DTP li Ahmet Türk’le uzaktan yakından ilgisi olmadığı belirtilen vatandaş gerçekten vatandaşça bakıyordu bu olaya. “Efendim, bu işkencede öldürülen Ceber Kürtmüymüş?”
 Sunucu; “Sayın Türk biz burada insanlık ayıbı olarak gördüğümüz bir konu hakkında düşüncelerinizi öğrenmek istedik sadece. İşkenceye maruz kalan kişinin milliyetinin bir önemi var mı sizce?”

 Vatandaş her zaman olduğu gibi vaş viş, kem küm ediyordu ki bağlantıyı kestiler.
Bir gün her insanın yolu zindana düşebilir ve sonu Engin Ceber gibi olabilir. Düşmez demeyin.

 Unutmayın! Bu devran hep böyle dönmez. Bakın şimdi kimler var o zindanlarda. Faili meçhul cinayetlerin sorumluları orada yatıyor. Bir zamanlar yeri göğü titreten subaylar orda yatıyor.  Devlet adına bin operasyon kararı alanlar orda yatıyor… Kürdü Türkü birbirine düşman edip rant sağlayanlar orda yatıyor.   
 
 Hiç aklınıza gelir miydi onların da yolunun zindana düşeceği?
Oysa o zindanları E, F tipi diye yaptırırken hiç akıllarından geçmemiştir bir gün yollarının zindana düşeceği…

cennetbilek54@mynet.com