Soy kırımlar, kırımlar ne yazık ki insanlık tarihiyle başlamış ve bu suçu işleyen ulusların tarihine utanç olarak damgasını vurmuştur. Yaşlı dünyamız, “Soykırım, kırım, katliam.” Gibi eylemliliklere alışkındır. Sorun bu eylemleri kimin yaptığı değildir. Bunların hâlâ yapılıyor olmasıdır ve insanlığa kan ve gözyaşından başka hiçbir şey vermediğidir.
  

21. YY İnsanına baktığımızda  hala pek çok  konuda son derece geri yaklaşımları olduğunu görüyoruz. Oysaki insanlığın ortak amacı insana daha insanca bir yaşam alanı yaratmak değil midir? Kıyasıya bir savaş alanı yaratmış bir birlerini yok ediyorlar yarattıkları çağdaş silahlarla.
 İnsan var oluşunu devem ettirmek için nedense kendini hep anlamsız bekleyişlere tutsak ediyor ve ilk basamağa adım attığı halde köle ahlakı onu arafta bekletmeye zorluyor. Anlamsızlık ve saçmalık, cehennem ve cennet arasındaki çizgide donuk bir resim olmaya başladığında, yolları kesişenleri eylemsizlik ve yenilgiye uğratıyor.
 

Söze nerden başlayacağımı bilemediğim zamanlardayım şimdi. Nerden başlayayım söze?  Cesaret ve korku!  İçimden geldiği gibi yazmamı engelliyor.  Korku! Cesaretimi gölgeliyor bu hain duygu. 
  

Okuduklarımıza ne kadar nesnel bakabiliyoruz, düşüncelerimizi ne kadar bağımsız bırakıyoruz  bu belli değil.  Ben, şu an da tutsak etmişim duygularımı. Sözcükler isyanda, “Azat et bizi!” diye bağırıyorlar.  Eğer bir metni yazarken ya da  okumaya başlarken önyargılarımızı yıkamıyor onları gerçeklerin önüne koyuyorsak zaten hiçbir şey anlamayacağızdır okuduklarımızdan. Ve anlamamakta ısrarcı olmakta öğrenmenin en büyük düşmanıdır kanımca.
Konuya giremiyorum.
…………..
……………
        

Kıyım mı, soykırım mı tartışmaları hiç bitmeyecek. Biz yapmadık, o yaptı gibi kısır tartışmalar ve inkar politikaları  meşgul ediyor siyaset dünyasını.  Seçim meydanlarında, gizli lobilerde  çantada keklik Ermeni sorunu, Kürt sorunu.
     

Soykırım sözcüğü tabudur her ülkenin tarihinde. Bütün ülkelerin tarihi de kahramanlık destanıyla örülüdür . İşte bu yüzden anlatmak zordur. 
 

Soykırım, nasıl anlatılır? Vardır, yoktur tartışmaları yaşananların yanında beyhude kalıyor. Ve dünyamıza baktığımızda soykırıma maruz kalmayan kara parçası yok gibi. Bilim dünyası, soykırım olgusu üzerine  gerekli açıklamalarını yapmıştır zaten. Bizim ülkemizde ise sanılır ki Yahudi soykırımı yaşanmıştır sadece! Oysa biraz gerilere gittiğimizde Hitler’in soykırımı kimlerden miras aldığı  gerçeğiyle karşılaşırız.  Aborjinlerin yaşadığı vahşetin hesabını kim verebilir? Tarihin kahraman olarak sunduğu Cengiz Han milyonlarca kadın ve çocuğun ölümüne yol açmadı mı?
  

 “Musa Dağ’da Kırk Gün” kitabını okurken Ermenilerin yaşadığı vahşetin adına ne diyeceğiz? Dersim’de yaşanan vahşet nesilden nesile taşınmıyor mu?   Filistin’de Raunda, Yugoslavya da yaşananlar hala canlılığını koruyor zihinlerimizde.
 

İster kırım diyelim, ister soykırım. Sonunda katledilen insan ve doğa değil mi? Toprak kanla sulanmadı mı?
  

Soykırım, gücünü acımasızlıktan alıyor. Musa Dağda Kırk gün kitabını okurken sürekli bu cümleleri düşündüm. Amansız bir zalimlikle karşı karşıyaydım.  Zalimlik, akıldan yoksunluktu aynı zaman da. Zalimin, güçlünün zayıfı ezmesi, yok etmesi karşısında nasıl seyirci kalınır onu anlamakta zorlandım.