BARIŞ GÜVERCİNİNİ VURDULAR; AMA ÖLDÜREMEDİLER

Hayatta mucizeler her zaman vardır. Ve ölüm beyaz bir gemidir. Akın Birdal bu gemiye binmek istemedi. Bindiremediler onu bu gemiye… Benim daha yapacak işlerim var dedi. Ben ölümü yenerim dedi ve sözünü tuttu. Sağ olasın Akın Birdal.
Hayat bir film gibi ama nedense geri sarmıyor makaralar… Sadece anlar ve bu gün var. Sadece yaşadığımız zaman var.  Ve yaşama şansı olanlar için yaşanacak zaman…
 

İnanmasam bile inandığım güçlerden  bunu istediğim zamanlar oldu. Hayatımda mucizeler yaratmasını istemişimdir zaman zamanda olsa… 
  

Bunu en çok ne zaman istedim diye düşününce; ilk aklıma gelen şey, sevdiklerimi yitirmek üzere olduğum anlar ve onların yakalandığı amansız hastalık anlarıdır. Bazı insanlar vardır ki tanımasak bile adlarını duyunca yüreğimiz serinler, yüzümüz aydınlanır. İsmail Beşikçi hocam gibi, Akın Birdal gibi. 
  

Onlarla söyleşi olanağı bulan her insan bunu hissetmiştir tıpkı benim gibi. İnsan kendini güvende hisseder bu iki güzel insanın karşısında otururken. Ve bir gün olsun “aman, of!” sözlerini duyamazsınız onların sözcüklerinde. Daima umut vardır geleceğe dair. 
  

Bunu söylemekte hiç sakınca görmüyorum ve bu söz onlara çok yakışıyor; bilge insanlar. Evet bu iki bilge insanı tanıdığım için kendimi şanslı sayıyorum. Beşikçi hocayı ilk tanıdığım günü hiç unutamam. Ömrünü zindanlarda geçirmiş bir insanın  karşısındaydım ve yazdığı öğretileriyle o kadar uyumluydu ki duruşu… Yanından ayrılınca ister istemez insan kendini, yaşamını gözden geçirme ihtiyacı duyuyor. Ve üzerinize sinen büyüsü günler geçse de ruhunuzda kalıyor. 
  

Hep istemişimdir kıymetli insan Akın Birdal için bir şeyler yazmayı. Hep duyardım Akın Birdal adını. İlk gördüğüm anı anımsıyorum. Cezaevindeydi. Ziyarete gitmiştik bizde. Akın Birdal’da puslu camın ardında dal gibi duruyordu. Gözlerinde inanılmaz bir ışık ve yüzünde sıcacık gülümsemeyle bir şeyler anlatıyordu usul usul.  
  

Sonra o hain zaman, anımsamak istemediğim zamanda yaşanan feci olayı haber almıştık sendikada arkadaşlarımla. Sendikadan çıkarken merdivenleri nasıl inmiş, sevgi hastanesinin önüne nasıl gelmiştik anımsamıyorum.  Yağmur delice yağıyor, on binlerce insan yağmura rağmen hastane önünde haykırıyordu. “Hepimiz Akın Birdal’ız.”  Ve on binlerce insanın gözlerindeki umut, yüreğindeki sevgi seli Akın Birdal’ın yüreğine taşıyordu. Yaralarına merhem oluyordu. 
   

O yaşayacaktı. Kör de olsa, topalda kalsa yaşayacaktı. Kaç kurşun yerse yesin yaşayacaktı.  Yaşayacak ve yarım kalan demokrasi ve insan hakları mücadelesinde ki yerini yeniden alacaktı. Doktorlar sık sık bilgi veriyordu.
“Biz elimizden geleni yaptık. Gerisi ona kalmış” 
“En riskli anı atlattı.” 
“Tıbben yapılacak her şeyi yaptık, sizlerde dualarınızı esirgemeyin.”

Anımsıyorum o anı, bu gün gibi anımsıyorum. Ve düşündükçe o gün gibi sırılsıklam ıslanıyorum. Hepimiz kan vermek için sıradaydık. Mümkünse canımızdan can vermek için sıradaydık.  Devrimcilerin kılına zarar gelmesini onurumuza yediremiyorduk. Neden koruyamadık onu diye herkes kendini suçluyordu. Hastane başında nöbetteydik. 
    

Akın Birdal’ın yaşaması hayatımda  gerçekleşen ilk mucizeydi. Ben artık mucizelere inanıyordum. Akın bey ölüme meydan okumuş yeniden aramıza dönmeyi başarmıştı. Onu soldurmaya çalışanlar yenilmiş, Akın bey yeniden yeşermiş, dal budak sarmış, gülümsemesini, sesini bizden esirgememişti.  Demokrasi ve insan hakları mücadelesinin yılmaz savunucusu olarak askıda duran koluyla aramıza dönmüştü işte.  Yine meydanlarda, yine yanı başımızdaydı. 
  

Şu an aramızda olmayan Nebahat Altıok Çetin ablamızın şu sözünü hiç unutmam. “Akın Birdal’lar çoğalmadıkça bu ülkeye barış gelmez.”  Nebahat ablayı da çok özlüyorum. Bazen öyle anlar oluyor ki hasreti burnumun direğini sızlatıyor. Ah, canım ablam benim erkencecik kaçıverdin aramızdan!  Akın beyin millet vekili olduğunu göremedin ama duyduğundan kuşkum yok. Bir şekilde hissediyorsundur. Ve aramızda olsaydın kesinlikle şu sözler dökülürdü yüreğinden, “ Akın bey, hak ediyor millet vekilliğini.”
  

 Akın bey diyor ki; “onları görür görmez anladım katilim olduklarını” Bundan hiç kuşkum yok. Çünkü katiller sizin gibi insanların karşısında katil bile olsalar tedirginlik duyuyorlar. Gözlerinizdeki ışıktan etkilenmemek için gözlerini kaçırıyorlar, sözlerinizden etkilenmemek için susup kalıyorlar karşınızda… 
  

Sizin karşınızda kaldıkları kısacık sürede etkilendiler. Efsunladınız onları. Bence onlar sizi öldürmek için bir an tereddüt ettiler. Şok oldular hatta. Belki de bu yüzden kalkıp gitmek geçti akıllarından. Ve dediğiniz gibi kalktılar da. Ama emir demiri kesti. Sizi vurmaktan vaz geçselerdi yeraltına hesap veremezdi onlar. “Bu güzel insandan etkilendik, onu vurmaya elimiz kalkmadı”  diyemezlerdi. Kör olmuş, sağır olmuştu onlar. Yüreklerinde ki hain sese itaat edip şarjörleri boşalttılar sizin bedeninize. Ve onca kurşundan sonra bir insanın yaşaması ancak mucizelere bağlıydı. Onlar bizim kadar mucizelere inanmıyordu. Gittiler. “Vurduk, öldürdük” dediler.
Ama sizin ne kadar güçlü, inatçı olduğunuzu bilmiyorlardı. Dünyanın her yerinden insanların iyi dileklerinin size ulaştığını bilmiyorlardı. Sizin daha yaşanacak zamanınız vardı. 
  

Ve onların yaptığı bu eylem ne ilk  ne de sondu…
Barış güvercini, demokrasi mücadelemizin kızıl gülü, biz biliyoruz ve inanıyoruz ki bu topraklarda bir gün;  gün gelecek hainler hesap verecek… Bilmiyorum biz onları af edebilecek miyiz? 
Siz, barış güverciniydiniz  kanatlanıp yüreğimize kondunuz. Barış güvercinlerini vurabilirlerdi ama öldürmek öyle kolay değildi…

cennetbilek54@mynet.com