KENDİMİZ OLMAYI BECEREBİLİRMİYİZ...?

Dostluklarına inandığın kişiler için gerektiğinde her şeyini ver.  Hiçbir zaman insanları küçük görme. Her insanın kendisine göre haklılık payının olduğunu asla unutma.’

Mantık ve yüreğinin sesi gecenin karanlığına karanlık katıyor. Klavyenin tuşlarının sesi yükseliyor. Karanlık odaya yalnızlık hâkim oluyor.

Sol memenin altındaki cevahir gümbür gümbür çarpıyor.  Ha durdu ha duracak...

KENDİMİZ OLMAYI BECERBİLİRMİYİZ… ! /

Yüreğimin sessizliğini dibe vuran şarap şişesi bozuyor. Bir yanımda hüsran bir yanımda umut

Bir yanım sitem bir yanım isyan taşıyor.

Uzaklara dalıyor gözlerim. Geçmişte yaşıyor duygular. Sol memenin altındaki cehavir gümbür gümbür... Ha durdu ha duracak.

Dokunma dokunursan dağlanır yürek. Susturmassın... Sana anlatacak o kadar çok şey var ki nerden başlamalı?

Gece zifiri karanlık. Bir de içini karanlık kaplamış dostların vardır. İçi ile dışı bir olmayan. İçten pazarlıklıdır her şeyleri. Tahmin etmediğin bir anda sırt çevirirler sana.

Nedenini bile anlamazsın dargınlıklarının -kızgınlıklarının. 

İlk başlarda anlam veremediğin bu duruma zamanla alışırsın.

Sonra yüreğinin sesini dinlersin. Başlar sırrını sana anlatmaya: ‘ İnsanlara hak ettiğinden fazla değer vermeyeceksin. Verirsen hep seni kendilerine mecbur sanırlar. Onların her zaman sana darılma hakları vardır. Canları istedikleri zaman konuşmayı ve istedikleri zaman konuşmamayı bir hak bilirler. Onlara göre tek duygu ve düşünce onlarındır. Senin her şeyine karışma hakları vardır. Kendileri her şeyin en doğrusunu bilirler. Yapacağın her şeyi onlara danışmanı ve senin adına aldığı tüm kararlara sorgusuz sualsiz uymanı beklerler.  Sana layık gördükleri yaşamı dayatırlar. ‘

 Zifiri karanlıkla birlikte, yüreğinin sesini bir kenara bırakıp mantığın sesini dinlersin:
‘Hiç kimse olmaya kalkışma sadece kendin ol. Kendin olduğun oranda kazanırsın.  Dost bildiklerine bile kuşkuyla bakmayı öğrenmelisin.
Sana kendi kişiliğini dayatanları dost olarak algılama. İnsanların iç dünyasına hep inmeye çalış. İnsanlara güven ama kuşkuyu hiçbir zaman elden bırakma.  İnsanlara kendi kişiliğini dayatma. İnsanları insanı özellikler taşıdığı oranda sev.  Dostluklarına inandığın kişiler için gerektiğinde her şeyini ver.  Hiçbir zaman insanları küçük görme. Her insanın kendisine göre haklılık payının olduğunu asla unutma.’

Mantık ve yüreğinin sesi gecenin karanlığına karanlık katıyor. Klavyenin tuşlarının sesi yükseliyor. Karanlık odaya yalnızlık hâkim oluyor.

Sol memenin altındaki cevahir gümbür gümbür çarpıyor.  Ha durdu ha duracak...

Sol memenin altındaki cevahirin gümbürtüsünün ritmi ile dilime bir türkü dolanıyor:’ ille dostun tek bir gülü yaralar beni beni’...