‘AYA VER GÖZLERİNİ’

‘AYA VER GÖZLERİNİ’/HASAN DENİZ

Ağaçlar yapraklarını çoktan döktü mevsimsiz dünyamda. Kimse artık sulamıyor bahçemizdeki ağaçları. Zaman benimle beraber yanlızlığa terk etti onlarıda.

Her mevsimde üzerime yağan kurşunlardan kurtulmanın tek nedeni sana olan sevgimdi.
En çok senin için ölmedim pusularda.

Senin sevgindi bütün zorluklara rağmen beni yaşama bağlıyan. Sen olmasaydın ben olur muydum şimdi bilmiyorum?

En çok senin için ölmedim. Gözlerinden akacak olan yaşları ve parçalanacak olan yüreğini düşündükçe hiç bir kurşun, hiçbir pusu beni ölüme yatıramadı.

Direndim ölüme, Elimle, tırnağımla... Göz bebeklerim her mayınlı tarlada seni aradı.
Onlara basmadımsa, gece yarıları ansısızın gözlerimde beliren anıların öncülük etti bana.
Senden ayrılalı yıllar oldu. Mevsimler devir- daim yaptı. Yüreğim şimdi senden çok uzaklarda senin hasretinle yanıyor.

Dün gece seni düşündüm. Paris mini etekli bir şehir değil artık. Işıklar sönük caddeler bomboş bu gece. Etrafı aydınlatacak hiçbir aydınlık görünmüyor sokaklarda.

Bu gece bu şehir kayb eder adamı. Kaybolmamak için bütün direncimi kullandım. Var gücümle direndim yokluğuna.

Seni düşündüm bu gece. Yüreğimdeki anılar tazelendi. Bazen Saraykapi’da, bazen Ofis’te bazen de Hevsel bahçelerini dolaştım seninle. Beden’de saçlarını sıfıra vurmuş, ellerinde biraları ve yanlarına koydukları çakıları ile Qırıxlara çaktırmadan bakışlar fırlattık.

Yollar kapalıydı beden’de. Bütün yollar bir bilinmeze çıkıyordu. Bilirim senin de kaybolan bir yakının vardı. Senin de bir yere gidip dönmeyenlerin olmuştu. Bir kardeşin yoktu benim ki gibi sakat.

Bu kent suskun bu gece. Acılarımız ve sevinçlerimiz ortak olduğu için umutlarımız da birbirine benziyordu.

Bu geceyi seninle yaşadım. Dengbêjvari sesini özledim. Yanık sesinde bir parça dinlemek ve söylerken gözlerinde yerlere akan damlalara ortak olmak istedim.

Her yanım özlem kokuyor bu gece. Her yanım hasret. Her yanım sürgün. Her yanım isyan. Her yanım seni özlüyor bu gece. Ne Paris coşuyor , nede Senne nehri coşkulu akıyor. Her ikisi de suskun tıpkı benim gibi. Son kadehimin dibe vurmasının üzerinden asırlar geçti.

Bu gece seni yaşadım...

Ellerimden tutup Aşağı Çeşme’den seninle su taşıdım. Belediye Bahçesinde birlikte değişik meyveler topladık.

Her daldan kopardığımız meyvelerin tadını paylaştık yaralı yüreğimizle...
Bu gece seni yaşadım. Ne Paris her zamanki Paris ne de ben bendim...

Seni göremessem bile şarkını söyle rüzgara
Söyleki, bir gecenin serinliğinde gelip fısıldasın bana
Yanaklarımdan okşayarak rüzgar türküsünü
Irmaklara anlat sevdanı
Taşırır getirir bana
İnan anlatır bana sevda masalını
Bir gecenin aydınlığında
‘Aya ver gözlerini’
Belki görürüm gözlerindeki beni...

hasandeniz@aktuelbakis.com