Bir ruzgar yaprakları dollanıyor, hışırtılar kimi zaman ıslak, kimi zaman yaprakların kırılganlığında. Ürperiyor, aklaÅŸan yaÅŸamlar. Isınmak; yolun bittiÄŸi bir zaman dilimidir. Çok uzaktır ÅŸimdi gençlik, çocukluk... 

Tenha bir zamandır sonbahar, tekin, emin, mutlu...

Tatlı bir güneÅŸ…
Ürperten bir rüzgar…
AğırlaÅŸan bulutlar…
Dallarda salanan sarı yapraklar…
Yorgun bir beden…
Geride kalan bir yaÅŸam…
UzaklaÅŸan gençlik… sisli çocukluk…
Esmer tenine düÅŸen bir zaman…
Sonbahar

Bir ruzgar yaprakları dollanıyor, hışırtılar kimi zaman ıslak, kimi zaman yaprakların kırılganlığında. Ürperiyor, aklaÅŸan yaÅŸamlar. Isınmak; yolun bittiÄŸi bir zaman dilimidir. Çok uzaktır ÅŸimdi gençlik, çocukluk... 

Tenha bir zamandır sonbahar, tekin, emin, mutlu... 

Bir koruluk, tenha bir yol, dökülen yapraklar, uçup giden yaÅŸam gibi bir ÅŸeydir, geçip giden anlamsız bir vakit... gri bir resime naksedilen bir gülüÅŸ gibidir, hiç deÄŸiÅŸmeyen...

Bütün mevsimler Sonbahara dökülür, öpüÅŸmeler, aÅŸklar. Mevsimler üÅŸüme iklimine düÅŸer ve siz kalırsınız kendinizle yalnız çırılçıplak, kuru dallar gibi...

Göçmen kuÅŸları toplar pılını pırtını göçüp giderler, yeni sıcak yurtlara doÄŸru. Yol boyu kırılanları, kopanları beklemezler,  kalanlarsa intihar eÅŸiÄŸinde, dante gibi ömrünün orta yerine konarlar... hangi yan, yön güzel bilinmez, aÅŸklarda...

Baharın sınır tanımayan canlılığını, yaz törpüleyerek sonbahara hazırlar, kaçınılmaz noktadadır yapraklar, sarı... mevsimlerin durulandığı yerdir Sonbahar, döküldüÄŸü zamandır...

GüneÅŸ son tadındadır, sıcaklığı, bir baÅŸka ısıtır, ömrünün baharını yazda tüketen ak yaÅŸamları.

AğırlaÅŸan bir hayat, çekilmezliÄŸinin baÅŸlangıcıdır zaman, daha önce umursamadığın, hic keÅŸke demediÄŸin “deli” dönemin tükenmiÅŸtir. HerÅŸey yerli yerine oturmuÅŸ, olgunlaÅŸmış, tadında bir dönemdir, bilmedigin bir yan, gizli, yasanmasi gereken bir sey.

Eksiklerin toplamıdır Sonbahar... yaşanmamışlıkların.

Ne yaparsan yap, neyi toplarsan topla, eksik kaliyor birseyler.

Eksik kalan herÅŸeyin toplamı, yaÅŸanmamışlıkların, son dal, son çiçeÄŸi gibi... Bir ÅŸeylerin toplamı, bir seylerin tamamı ama olmayan, hem yakın hem uzak... belkide doÄŸrusuydu hiç olmamayışı. Ama toplamında yaÅŸanmamışların tamamı, eksik olanın yaÅŸanmasıdır Sonbahar... ve öyle kalan.

Sonbahar gözlerin ÅŸimdi, gözlerin sonbahar… bazen sarı, biraz kahverengi, ela… bütün mevsimler sonbahara akar, sonbaharsa gözlerine…

Hüzünler düÅŸer sonbahara…

Yitip gitmiÅŸtir geride kalan herÅŸey. Bütün aÄŸaçlar, çiçekler bir baÅŸka bahara kadar sessiz zamana çekilir…  geriye asi zamanlar kalır; son aÅŸk gibi, tadinda, olgun… birde herÅŸeye inat tek çiçeÄŸidir ters lale Sonbaharın, narin, nadide, özge…

Toplayın, bütün umutlarınızı sonbahara, giden gitmiÅŸtir, geriye çıplak umutlar kalmıştır elinizde; sevgi veya hüzün…

Bütün mevsimler Sonbahara düÅŸer, sonbaharsa gözlerin. Åžimdi zaman gözlerinin bittiÄŸi yerdir, yeryüzü sonbahar, sonbahar gözlerin…

Biraz gri, biraz esmer, ela, kahverengi, çıplak…her mevsim sonbahara dökülür, sonbahar gözlerin…

serifkap@googlemail.com