Ä°çerisi uzun  mu uzun bir sonsuzluk gibi görünür bize.
Zamanın her anı gecedir çünkü
 

Hayat ile aramıza  zamandan zehir çalan bir uzaklık döÅŸenir. Ancak  düÅŸlerimizi  sığdırabiliriz bu boÅŸluÄŸa.

Acımızı gömer, düÅŸlerimiz üÅŸümesin diye  bedenlerimizle örtmeye baÅŸlarız.
 

Ä°çerde, dört duvar arasında, hayat çok inatçıdır.  Her günü aynıdır çünkü. Geriye sarıp duran bir film gibi, aynı düzeneÄŸin sonsuz ritmine dönüÅŸür hayat.
 

Dört duvar… Ä°çimizde biriktirdiÄŸimiz sessizlik gibi her gün biraz daha  yükselir. Mat, soÄŸuk, gridir renkleri.
 

Umudu betonda yeÅŸerten bizler için, Zeus’un  hışmına uÄŸrayan dört  kardeÅŸi anımsatır insana dört duvar.
 

Gölgesi sonsuzluÄŸa uzanan bu karanlıkta, omuzlarımıza yüklenen gök kubbeyi  taşır bir yanımız.Bir yanımız   karanlık dehlizlere kapatılan Menoitios gibi, yıldırım kurbanıdır. Zincirlere vurularak kartallara yem edilen Prometheus gülümser içimizde Belirgin  izleriyle  bize sırıtan   sadece bir ölünün ayak izleridir.
 

Gün kaybolup gider, gölgesi yoktur hayatın, gökyüzü beÅŸ karıştır, yaÄŸmur birkaç avuç… Zaman ilerleyip durur, hayat belli belirsiz… 
 

Her gün yenilenir düÅŸlerimiz. Durmadan akıp gider hayallerimiz, yine de bıktırmaz bizi. 
 

Umut düÅŸlerimizi resmeder. 
 

Tablolar içimizde asılıdır, kirlenmez. Canlıdır renkleri. 
 

Deniz mavidir, gök mavi . Bir dokunsa yüreÄŸimize,  toprağın kokusu bulaşır eline.  AÄŸaçların dalları sarkar, salkım salkım meyveleri, hışırtısına dayanamadığımız yaprakları, kuÅŸ sesleri… Rüzgâr esip durur içimizde. DaÄŸların zirvesinden toplar en güzel kır kokusunu.
 

Ä°çimizdeki tabloda, özgürce dolaşırız. Patikalarda rüzgârın savurduÄŸu sararmış yapraklar uçuÅŸur… Duvarlar kaybolur.  Demir parmaklıklar, kelepçeler, açılıp kapanan  mazgalların çıldırtan sesi, ama hepsi, hayatı gölgeleyen bütün günahlar uzaklaşır bizden. Güne, hayata yeni bir ritim armaÄŸan ederiz.
 

BoÅŸ vakitlerimizde toprağı, suyu, bulutları delen aÄŸaçları, gün ışığını içimize akıtan güneÅŸi biriktiririz. 
 

Avluda, soÄŸuk betonda, esaretin her gün biraz daha büyüyen karanlığında kemiklerimize dek iÅŸleyen sızıyı böyle çekip çıkarır, yalnızlıktan hayatı böyle damıtırız. 
 

DüÅŸlerimiz bizi Kevser suyuna kavuÅŸturur. Hayatla aramızdaki uzaklık silinir.  Baldan tatlı, sütten beyaz, kardan soÄŸuk Kevser suyundan, bellek pınarından içip, umudu, özgürlüÄŸü, toprağı zihnimize kazıyarak, güneÅŸin huzmelerini özgürce saldığı güne kilitleniriz. 
 

Ä°çerdeki her  günümüz, o güneÅŸli güne dönük bir yolculuÄŸa dönüÅŸür.
 

GüneÅŸe her gün biraz daha yakınlaÅŸtığımızı bilerek yürürüz o güzel güneÅŸli sabahlara.
 

Ä°çerde zamanla böyle boÄŸuÅŸuruz…