Bu sorunun en gerçekçi cevabı, Kürd halkının ne istediğini anlamaktan geçer ve bence Kürd halkının ezici çoğunluğu kendi iradesine kendisi sahip olmak istiyor. Son röportajında  Kürd ulusal hareketini değerlendiren sayın Haluk Gerger hocamın belirlemesi ile dünyada başka bir örneği olmayan “yalnız” mücadele etmek zorunda kalan ve buna rağmen hiç kimseye “düşman” olmayan Kürdler, koşulları ve imkanları elvermediği için “bir yol arayışında” olmaları gerçeği değiştirmiyor veya tersinden cevaplamak gerekirse; öncelikle “nasıl çözülmez”i görmemiz gerekiyor ki, doğru bir sonuca gidelim.

Genel hatları ile tartışılan veya önerilenleri satır başları ile hatırlarsak;

-PKK’nin koşulsuz silah bırakması,
-Sınırları beli olmayan ama zaman zaman tartışılan, genel bir affın çıkarılması,
-Uniter devlet yapısı içinde,
-Kısmi kültürel haklar, anayasal güvenceye alınmadan...

Şimdilik en uç noktada tartışılanlar bunlar. Bunların hiç biri de doğru bir seçenek değildir. Ağırlıklı olarak PKK’nin nasıl silah bırakacağı üzerinde duruluyor. Hatta İmralı’da yapılan ve Öcalan’ın yanına düşünülen kişilerin PKK’nin silah bıraktıktan sonra, Başkanlık Konsey üyeleri için mi düşünülüyoru akla getirtiyor. Belki de devlet katında seslendirilen “iyi şeyler” olacak tespiti budur!

Kısmi Kültürel haklar, (bazı yerlerin adlarının geri verilmesi, bazı üniversitelerde Kürdoloji kürsüsünün açılması, dil üzerindeki baskıyı hafifletmek, bazı yerlerde seçmeli ders yapmak, tv ve radyolarda kontrollü bazı  programlar izin vermek vs vs) ile kısmi af çıkarmak. Meseleye böyle basit bakarsanız sadece acıları biraz daha uzatırsınız. Ret mi edilmeli, hayır.

Üniter Devlet yapısı içinde Kürd sorununa çözüm aramak, büyük bir hayalperestliktir. En sıradan Türk bile buna izin vermez. Bunca acıların bedeli kesinlikle bu değildir. Bunca isyanlar bu nedenle çıkmadı. Bunca ölümler bu nedenle yaşanmadı ve Diyarbakır cezaevinde yaşanan insanlık trajedisi, vahşi işkenceye Kürdler bu nedenle direnmedi... ve hiç bir koşulda da mevcut devlet bunlarla yüzleşmek istemeyecektir.
  
Kürd sorunun tek çözüm noktası, eşit koşullarda bir üst hukuk çerçevesinde halkların haklarının güvenceye alınmasıdır. Geriye kalan bütün çözümler geçicidir ve kısa süre sonra yeni sorunlar beraberinden getirecektir.

Türk aydınlarının ve kimi Kürd aydınlarının önerdiği çözümlerin ağırlık noktası, Kürd harekatının tesviye edilmesine yöneliktir, doğru yaklaşılmamaktadır. Belki iyi niyetten belki de art niyetten, sonuç olarak gidilen nokta aynıdır. Bir tür egemen ulusun egemen düşünüş tarzıdır.

Basit bir örnek, askeriyenin öldürdüğü insanları görmemezlikten gelerek, yalnız PKK’yi baskı altına almak, harekat alanın daraltıp, hatta “askeriye öldürürse de siz sesiniz çıkarmayın, devlettir, haklıdır” noktasına getirmek çok vicdani, doğru ve dürüst bir yaklaşım değildir. Gerilla öldüğü zaman aynı hassasiyeti göstermiyorsan, sen çözüm noktasında samimi değilsin.

TC devleti kuruluşunda günümüze Kürde bakışı hiç değişmedi; iç düşman. Kürdün de algılamasında bir değişiklik yok. Asker her zaman Kürd için işkence yapan birisi olarak algılandı. Jandarmayı gören her Kürd erkeği evini-köyünü terk ederek saklanacak bir yer aradı. Bu psikolojik davranış hala güncel ve hala Kürdler askeriye, poliste korkar, gördüğünde saklanacak bir yer arar.

Sürekli askeri operasyonları haklı bulursanız bir çözüme ulaşamazsınız. PKK’ye yapılan baskıların iki katını askeriyeye yapmasanız, zayıftan yana baskı oluştursanız, onun sağlıklı düşünmesini baskı altına alırsan, yanlış kararlar almaya zorlarsanız, sağlıklı ve adil bir “Barış” olmaz. Bu gün PKK ile bir noktada anlaşırsın ama yarin yine başka bir şekilde patlak verir. Sorun artık tek başına PKK’nin değildir, beyaz olmayan, ortalama kendini Kürd gören herkesin ortak sorunudur.

Bir yanda çözüm arayacaksın, diğer yanda var olan siyasi yapılanmaya “terörist” muamelesi yaparak tutuklayacaksın. Bu mantığı anlamak çok zor ve bu mantığa inanmak, güvenmek ise daha da zor. 

Sonuç olarak; Kürd sorununda adil ve kalıcı bir barış istiyorsanız bir tek seçenek vardır. Bu seçenek illaki bir yerler benzemek zorunda değildir. Çözüm; herkesin coğrafyası beli olacak ve eğer anlaşılırsa, ki en doğrusu odur, bir yeni anayasa ve hukukla hakları belirlenecek, güvenceye alınacak. İçişlerinde bağımsız, dışarıya karşı bir tek ülke gibi. En doğru ve kalıcı model bu. Bunun dışındaki her çözüm geçicidir ve zamana oynamadır.

 Kürdler hiç bir koşulda mevcut asker ve polise güvenmeyecektir. Onunla barışık olmayacaktır. Onu kendisinden biri gibi görmeyecektir. Dolaysı ile asker ve polis, askeri araçlar Kürdistan’da olduğu müddetçe gerçek bir çözüm de olamaz.

serifkap@googlemail.com