BaÅŸtan beri ÅŸu “açılım” hikayesine inanmadığım gibi, hep kuÅŸkulu yaklaÅŸmıştım ve toplumsal gerçeklikle örtüÅŸmediÄŸini, kendimi tekrar etmek pahasına da olsa bir çok kez yazdım.

Bu yaklaşımım bazı kesimler tarafında “milliyetçi” olarak algılandı, bazılarınca “savaÅŸ” yanlısı, kimilerince ise “öngörüden” yoksun politik yorumlar olarak deÄŸerlendirildi. Açık bir ifade ile belirteyim ki hiç bir deÄŸerlendirmenin küçücük bir etkisi olmadı bende. Çünkü var olan gerçekleri sadece dillendirmeye çalıştım. Gerçekleri yazarken herhangi bir beklentim ve kaygım yoktu. Gelinen noktada sadece “umut” dağıtıcıların neler düÅŸündüÄŸünü merak ediyorum. Hala “umut” dağıtarak acıların daha da uzamasını saÄŸlamak istiyorlar mı?

Kaygıların varsa gerçekleri yazamasın. Yazar birinin bir tek kaygısı olabilir, koÅŸullar ne olursa olsun gerçekleri dille getirme kaygısı.

“Açılım” hikayesi gündeme geldiÄŸinde, yazılıp çizilenleri, ister Kürd isterse Türk tarafı olsun, okuyunca ÅŸaşırıp kalıyordum. Bunlar ya  gerçekten bir ÅŸeyler görmüyorlardı veya bazı kaygılar ve kiÅŸisel çıkarlarından dolayı öyle yansıtıyorlardı.  

Türk tarafını anlamak bir noktada mümkündü, zira onlar egemen ulus mantığı ile meseleye yaklaşıyorlardı. Onların gözü ile bakıldığında yaÅŸananlar çok büyük geliÅŸmelerdi. Mantıklıydı da. Çünkü sistem sadece bir ÅŸeye izin veriyordu; tek tipliliÄŸe. Onlar için Kürdleri anmak bile büyük bir baÅŸarıydı. Hep aÅŸağılanan, horlanan, ötekileÅŸen ve en önemlisi “iç düÅŸman” ve köle olmaktan öteye bir mana ifade etmeyenlerin adlarından, haklarından bahsediliyordu. O güne kadar yaratılan “kutsallıkların” ötesinde bir ÅŸeyler seslendiriliyordu ve ÅŸaÅŸkındılar.

Ya Kürdlere ne oluyordu?

Kürdleri bu noktada anlamak oldukça güç. Özellikle de kendilerini bir ÅŸekilde Kürdlerin öncüsü gibi görenleri, “açımlım” hikayesini “umut” olarak dağıtanları! Olmayacağını bildikleri halde ısrarcı davrananları. Gelinen noktada “AKP veya sistem böyledir” demenin bir manası var mı?  

Mevcut devlet isteyerek hiç bir koÅŸulda bir ÅŸeye yanaÅŸmayacağı çok açıktır. Yapmazda. 

“Açılımın” çok ağır bedelleri ve sonuçları ortaya çıkmaya baÅŸladı, daha da çıkacak. Öncelikle “umut” dağıtanlara soruyorum, bunca zulme bir dur denilecek mi? Yoksa hala aynı “nakarat” tekrar mı edilecek. Bakın açılımdan sonra yüzlerce çocuk cezaevlerine konuldu, binlerce DTP’li aynı ÅŸekilde tutuklandı. Sokak ortalarında polisin gözle görülür baskısı kameralar karşısında naklen gerçekleÅŸti. Öldürülen gerillalara olmadık insanlık dışı muamele yapıldı, cesetleri yerde sürüklendi, tekmelendi. Bir çok insan açıkta vuruldu. Son olarak KCK operasyonu adı altında seçilmiÅŸ halk iradesine nasıl kelepçe vurulacağı gösterildi. Tabi Kürdler öyle bir kuÅŸatma altındalar ki, bunları seslendirmekten bile korkuyorlar.

“Açılım”, Kürd halkının onurunu tamamen ayaklar altına alındığı bir noktaya taşındı. Kürdler bunu iyi okumaz ve önlem almazlarsa mevcut durumdan daha da kötü bir noktaya taşınırlar. 1990’li yıllarda nasıl ki faili meçhul cinayetlerle Kürdler bir kırımda geçirildiyse, ÅŸimdi de politik bir kırım söz konusu. 

Son bir nokta, BDP ve legal Kürd politikasının “Türkiye’lileÅŸme” sevdası boÅŸ bir hayalden öteye bir ÅŸey deÄŸildir ve bunun yanlış bir politika olduÄŸunu düÅŸünüyorum. Sadece biraz daha enerjinin boÅŸ yere harcanması ve daha çok acıların yaÅŸanmasına neden olacaktır. Bunca zamandır sistemin yarattığı tek tip kafalara ulaşılacağı sanılıyorsa, bu sadece büyük bir hayal kırıklığı olacaktır.     

Kürdlere ayrılığı PKK öÄŸretti. Kürdleri PKK politikleÅŸtirdi. Bir toplumu belirleyen onun dinamik, politik gücüdür ve bu güç mevcut koÅŸullarda PKK’nin denetimindedir ve bu kesimin ezici çoÄŸunluÄŸu ayrılığa göre ÅŸekillenmiÅŸtir. Bakamayın son bir kaç yıldır Öcalan’ın dayatmaları sonucu sessiz kaldıklarına. En küçük bir hareketlilikten eskisi gibi konumlanacaklarında kimsenin kuÅŸkusu yoktur.

Sonuç olarak “açılım” hikayesi iyi anlaşılmazsa, mevcut politik zemin hem BDP ve hem de PKK’in altında kayabilir.