"Beni ürküten iÅŸkenceci deÄŸil,
Nefret de deÄŸil, iÅŸkencede.
Ne ölümün girdapları,
Ne duvardaki gölgelerNe zindan,Ne de geceler,Acının son yıldızlarınınDüÅŸtüÄŸü birer birer.Beni ürküten mi:Acımasız dünyanın kör ilgisizliÄŸi" Yukarıdaki dizeler bir yıldır cezaevinde olan 16 yasındaki bir çocuÄŸa ait.
Çocuklar, dünyanın en masum yanıdırlar, saf temiz ve katışıksızdırlar. Yalan bilmezler, dünyaya gözleri kadar temiz bakarlar.
 
Onların ortak dilleri vardır; sadece oynarlar ve ÅŸeker severler. 
 
Kinleri, nefretleri yoktur. SavaÅŸ veya insan öldürme gibi bir plan ve gayeleri olamaz.
 
Büyükler onları kendilerine benzetmek için inanılmaz bir caba içindedirler. kin, nefret, Ä±rkçılık aşılamak için ellerinde geleni yaparlar. O düÅŸmandır, diÄŸeri gavurdur, beriki hanindir, ötekidir...

Bir süredir yüreÄŸimin en acıyan yani, beni sarsan, kendi çocukluÄŸuma götüren bir zaman diliminde sürükleniyorum. Lise birinci sınıftayken ilk kez polisin elektrikli copu ile tanışmıştım. Sonra falaka ve diÄŸer iÅŸkence yöntemlerinin ne olduÄŸunu sırası ile öÄŸrenmiÅŸtim.

 Bana neden öylesi bir muamele yaptıklarını o zamanki aklımla anlamaya çalışıyordum ama cevap bulamıyordum. Geriye, hiç bir zaman tamir edemediÄŸim bir ÅŸey kalmıştı, devlete ve sisteme yanancılaÅŸmıştım, bir daha barışamamıştım ve de beni iten, uzaklaÅŸtıran bir yan oluÅŸmuÅŸtu. Polis ve askeriyeyi bir daha hiç sevemedim, barışamadım, inanmadım, güvenemedim...

Sorunum olduÄŸunda onlara asla baÅŸvurmadım veya onlarla asla karşılaÅŸmak, konuÅŸmak istemedim... Åžimdi tutuklanan veya baskıya maruz kalan Kürd çocuklarının görünce o zamanki beni düÅŸünmeye baÅŸladım...

Ne oluyordu bu çocuklarına? Neden bunlar oyun oynamaz, ÅŸeker yemezler de durup dururken Tanklara taÅŸ atarlar, polislerle çatışmaya girerler. Çıldırdılar mi ne!

Çocukların çıldırmadıkları kesindir. BaÅŸka bir neden, baÅŸka bir ÅŸeyler olmalı. Olabilir mi ki akranlarına yapılanlara ve insanların sessizliÄŸine tepkisel olsunlar?

Hani bir kaç günlük "sevecen, ÅŸefkatli, merhametli, insancıl" sözlerinin ardında unutulmalarına tepkilenmiÅŸ  olmasınlar mı? Hepiniz, hepimiz unutmuÅŸ olabiliriz ama onlar unutamıyorlar bazı ÅŸeyleri, zira bazıların oyun arkadaÅŸları eksik. Eksik adamla oyun oynanamıyor ve o nedenle akranlarını, oyun arkadaÅŸlarının peÅŸine düÅŸmüÅŸler, arıyorlar, unutmamaya çalışıyorlar. 

Biz büyükler unutmuÅŸ olsak da onlar biliyorlar ki Mardin´de kurÅŸunun açtığı deliklerde kan hala akmaya devam ediyor, Hakkari`de kol kırılmıştı ama yen içinde kalmamıştı, Diyarbakır`da havan topunun parçaladığı Ceylan hala orada öylece durmuÅŸ bakıyor, gözleri fotoÄŸrafta baktığı gibi duruyor...  Derken geriye kalanların bir kısmı cezaevlerinde...  

Galiba Kürdlerin egemenlerinin yaptığı tek doÄŸru ÅŸey veya tek iyilikleri „aptallıklarıdır.“  Yoksa Kürdler kaderlerine razı ve kimse onları herhangi bir ÅŸey için harekete geçiremezdi. Bırakın sisteme baÅŸkaldırmayı, yan gözle bile bakmazlardı. Ne var ki, birlikte yasadıkları, dahil oldukları sistem o kadar "aptal" ki, sadece ÅŸiddet uyguluyor.

Son günlerde tutuklanan çocuklarla ilgili bir kıpırdanma yaÅŸanıyor sanki ve ben bu kıpırdanmada bir çeÅŸit huzursuzluk hissediyor. Hani alışık olmadığın bir "ÅŸefkat" görünce bir an için ne yapacağını bilmiyor, neler oluyor diye kendi kendine sorarsın ya, aynen öyle bir iç huzursuzluktur bendeki. Çocukların tutuklanması veya öldürülmeleri yeni bir ÅŸey deÄŸildir Türkiye’ de.

PKK`yi bugün ki durma getiren en büyük etkenlerin başında 12 Eylül darbesidir. O dönemde pervasızca çocuklar tutuklanmış, iÅŸkencelere maruz kalmışlardı. Küçük yaÅŸtan itibaren sisteme karşı “kin”lenmiÅŸlerdi. O günün çocukları büyüdü, devleti „düÅŸman“ olarak algıladılar ve ellerinde geleni de yaptılar. Åžimdi tutuklananlar onların çocuklarıdırlar. Bir süredir sistemli bir ÅŸekilde Kürd çocuklarına yönelik ÅŸiddet söz konusu.

Öldürülmeden tutuklamaya kadar her yöntem uygulanıyor. Çocuklar için bir ÅŸey yapmak istiyorsanız, onlarla birlikte tanklara ve polise "tas" atın. Belki o zaman devlet veya sistem bir an için durup düÅŸünür bu çocukları tutuklamaktan vazgeçer. Çünkü o çocuklar yasadıkları yerde normal yasamak istiyorlar, tank ve polis istemiyor.

serifkap@googlemail.de