Orhan Doğan'a

  Üç gündür yüreğimin bir yerlerinde ince bir sızıdır oturmuş duruyor. Acıtıyor, acıyor. Senin kalbine yenik düşmeni kabul etmiyor. Çünk, Orhan Doğan, büyük biridir, öyle küçük şeylere yenilmez, tanıyorum diyor. Seni anlatmak istiyor ama kelimeler bulmakta zorlanıyor.

Orhan Doğan'a / Şerif Kaplan

Son günlerde herkes seni konuşuyor. Ajanslar, haberler senden sözediyor. Gülen yüzün ekranları dolduruyor ve diyorlar ki "Sözün Bittği yer"

Doğru mu? şimdi, sen sözün bittiği noktada misin? Yok, ben kabullenmiyorum, kabul etmiyorum. Yüreğim bana diyor ki, Orhan Doğan "Sözün bittiği yer"de değildir. O sözün başladığı noktadır.

Zaman; bazı dönemler oluyor ki gelip birini vurur ve orda dona kalıyor. Uzundur bu süre ve şimdi zaman sana hapis, seni vuruyor. o nedenle diyorum, sözün bittiği yer değilsin, başladığı noktasın.

Çok şey söylenecek, çok şey konuşulacak senin için. Bir çok noktada engin düşüncelerin insanları aydınlatmaya devam edecek. Sözlerin, görüşlerin bir çok insanın ilk sözleri olacak.

Üç gündür yüreğimin bir yerlerinde ince bir sızıdır oturmuş duruyor. Acıtıyor, acıyor. Senin kalbine yenik düşmeni kabul etmiyor. Çünk, Orhan Doğan, büyük biridir, öyle küçük şeylere yenilmez, tanıyorum diyor. Seni anlatmak istiyor ama kelimeler bulmakta zorlanıyor.

 Bilmem ki, hangi kelimelerle anlatayım seni;

 Ayşegül'ün kaybettiği arkadaşını, dostunu mu?

 Kürd halkının politik  bilgesini mi?
 
 Mütevazi, sevecen, gülen yüzünü mü?  

 Politik duruşundaki kararlılığını mı?

 Yoksa, Türk Parlamentosunda yaka paça polislerce gözaltına alınırken ki görüntülerini mi?
 
 Veya son noktada sana özel uçak vermemelerini mi?
 
Ben iki nokta üzerinde durmak istiyorum. Herkes senin düşüncelerini, mütevazi kişiliğini, politik kararlılığını, gülen yüzünü ve yaptıklarını biliyor. Bu noktalarda fazla bir söze gerek yok ama  bende iz bırakan, kalan iki noktayı anlatmak istiyorum.

Bazı zamanlar ve noktalar varki insanların yaşamlarında temel olurlar. İşte bende de böyle bir noktan var. Daha gazeteciliğe yeni başlamıştım. Büyük bir heycendı içimde. Ne para ne de başka bir derdim vardı. İyi bir gazeteci olmak. Tam da bu noktada, polislerin seni yaka paça gözaltına aldıkları döneme denk geldi. Seni tanıyordum, ne yapmak istediğini biliyordum. Ama o görüntüler geldi benim gazetecilik düşüncemin merkezine oturdu ve şekillendirdi. Kararım daha da netleşti, iyi bir gazeteci olacaktım. Başardım mı bilmiyorum ama senin o görüntün hep bende kaldı.

Diğer bir nokta ise Ayşegül'ündü. Biliyor musun, hepimizi çok üzdün, derin bir acıya boğdun ama en çok Ayşegül'ü acıttın giderken. Onun yalnız, arkadaşsız ve dostsuz bıraktın. Biliyorum, sevgili arkadaşım Ayşegül, şimdi sensiz kendini çok yalnız hissedecek. Çünkü onda “gül” kısmını aldın, Ayşe ile yalnız bıraktın. Sen onun Gül yanıydın. O Ayşe ve Gül yanı ile vardı. Şimdi ne yapar Gül'süz yanı ile?  Ayşe'ye tek alışması çok zor olacak.

Evet, hepimizi derin bir üzüntüye boğdun. Çok şey söylenecek senin için, biliyorum. Ama bilki Kürd halkı seni hiç unutmayacak, hep yaşıyacaksın bizimle. Ruhun şad olsun.

Sevgili arkadaşım Ayşegül ve ailesinin ile tüm Kürd halkının başı sağolsun.

Şerif Kaplan
  
Sherifkaplan@hotmail.com