İŞÇİ SINIFININ SİYASALLAŞMASI ÜZERİNE! / Mehmet ÖZCAN

Dünya Komünist hareketinin sorusu işçi sınıfının siyasallaşması üzerine, Ne yapmalı? Sorusu ön plana çıkıyor.
Bu gün dünyada Sovyet sosyalizmin çözülüşü ile bir durğunluğu, bulanıkığı ideolojik ve teorik eksikliği yaşamaktadır.
Henüz sosyalist sistemin yıkılışının şokunu üzerinden atmış değil. Dünyada Komünist hareket adına  rüzğar daha aleyhine esmekte henüz, Komünist hareket rüzğarı kendi lehine çevirecek biçimde teorik olarak kendini yenilemiş değil.
Yüzyıllar önce de işçi sınıfının siyasallaşması üzerine bir yığın tartışmalar yaşanmışdır. Bugün de geçmişde olduğu gibi, bugünün acil sorunu işçi sınıfı nasıl siyasallaşır? Sosyalist mücadelenin örgütlenmesi için, mücadelenin öncüsü işçi sınıfı ve emekçi sınıflar olacağına göre, sınıfı siyasallaştırmak için ne yapılması sorusu? Tüm dünyada tartışılmaktadır.
Bugün dünyada işçi sınıfı sendikal örgütlenemsinin dahi zorlaştığı bir araya getirmenin başlı başına bir sorun olmakta çünkü, küresel kapitalizm işçi sınıfının ekonomik örgütü sendikalarda örgütlenerek hak isteme mücadelesinin önünü tıkamış, bir işyerinde taşeron firmalara dağıtarak, hem işyerinde sendikanın örgütlenmesinin önünü kesmiştir diğer yandanda işyerinde Toplu İş sözleşmesinin önüne geçerek, iş yerinde Grev, direniş yapma imkanınıda ortadan kaldırmış oluyor.
Ayrıca sözleşmeli işçiler çalıştırılmakta üç ayda bir giriş çıkış yaparak iş yerinde kadrolu işçi olmasını engellemiş oluyor, işte burda sınıfın siyasallaşması sorunu üzerine tartışma daha önem kazanmaktadır.
Komünistlerin siyasal mücadelesi genel olarak siyasal iktidar için mücadele olmaktan fazla bir anlam taşımak zorundadır. ’’İşçi sınıfı grev direnişlerle mücadele içerisinde siyasallaşır.’’ (Lenin)
Komünistlerin asıl siyasal misyonu işçi sınıfının siysallaşmasını ve örgütlenmesini sağlamak,  onun siyasal mücadelesinin ve öz- örgütlenmesinin gelişmesine öncülük ve önderlik etmek,  bunun için her bakımdan gerekli hazırlık ve donanımı işçi hareketine sunmaktır. 
Böyle olduğu içindir ki,  komünist siyasal mücadelenin temel ve ayıredici yönü işçi sınıfına devrimci siyasal bilinç aktarma anlayışında ifade bulur,  işçi sınıfını iktidarı almak üzere örgütlendirme göreviyle de tamamlanır.

Ne var ki, proletaryaya siyasal bilinç aktarma işlevi komünizm için siyasal mücadele bağlamında değil de,  burjuva toplumunun bilim-eğitim-aydınlanma ölçütleri içinde ele alındığında ki, ’’çoğu kez farkında olmaksızın böyle yapımaktadır,’’  komünist militanlar bilimsel bilğinin yaşıyıcısı teorisyenlere-eğitimcilere indirgenir. 
O zaman bunların yürütecekleri faaliyet te kitleleri bilinçlendirme adına onlara bir tür siyasal ders vermek,  onlara ellerinde bulunduğuna inandıkları bilgileri aktarmak olarak şekillenir,  işçi sınıfına devrimci siyasal bilinç aktarmak işçi sınıfına akıl vermek haline gelir.

Öte yandan komünist siyasal faaliyetin yine burjuva toplumundan kaynaklanan idealist bir yorumuda vardır. 
Bu kez söz konusu olan bazı ideallerin taşıtıcısı olan misyonerler gibi kitlelere vaaz vermek,  onları doğru yola çekmek için fedakarca çabalamak,  hatta doğru yola gelmeyeni lanetleyip cezalandırmak gibi tutumlardır. 
Bu tür bir mücadelenin siyaset ayağının nasıl oluştuğunu görmek de güç değil,  bu durum da asıl siyasal eylemi bu fedakar misyonerler örgütü üstlenecektir.

Elbete hayatın zenginliği biri kaba materyalist,  öteki idealist temellerden hareket eden bu iki tipin çeşitli ve özgün,  biçimlerine tanıklık etmektedir. ’’oysa komünistler işçi sınıfına bilimsel bigi değil,  devrimci siyasal bilinç aktarmakla,  hatta bu bilincin üretilip yeniden üretilmesi ve muhafazasıyla yükümlüdür.  Bu da teorik değil,  teorik olmaktan ziyade pratik bir faaliyettir.Ne yapmalı?’’

’’Böyle olduğu için komünist militanlar ne,  teorisyen ve/veya poltikacılar,  ne de proletarya için/onun yerine mücadele eden fedakar kahramanlardır.  Komünist militanlar proletaryanın bütününden sadece,  proletarya hareketinin yürüyüş çizğisini,  koşullarını ve en sonunda ulaşacağı genel sonuçları teorik olarak anlamada üstünlüğe sahip,  olmakla ayılan pratikte bütün işçi sınıfı partilerinin en kararlı ve en ileri bölümünü oluşturan,  bir tüm olarak proletaryanın  çıkarlarının dışında ve ayrı çıkarları bulunmayan proleter devrimciler olmak durumundadır’’ (KomünistManifesto).