Seni düşünüyorum bu günlerde hevalım; gerçi hiç düşünmediğim bir an olmadı ya, nasılsın, ne yapar, ne yer ne içersin diye? Daha çokta sensizliğine yenilmeyen yüreğimin sitemleri... uzaklara yatırdığı çaresizliğinin çırpınışları... bir ses, bir haber, bir umuttur beklediği, ürkekliğine, titrekliğine derman olsun diye...   
 
Televizyonlardan gördüm, bir yanına kar yağıyormuş, hava soğuk, insanları bıçak gibi kesiyormuş, rüzgar durmadan ıslık çalarak dolanıyor muş kuytuluları, sense halayda mişsin! Üşümez mişsin!

Gözlerimde canlanıverdi birden bire bakışların, nazlı bedenin... bir de gülüşlerin, hani sana son dokunduğumdaki yumuşacık çocukluk tenin...

Bende kalan tek resmin, yüreğimde sakladığım çocukluk yanındır... dokunamaz kimsecikler oraya. Zemheridir, kar, fırtına, tipi, rüzgar kâr etmez. Zeki bakışlarındır net olan, gerisi, gri, soluk bir resim gibidir, köy yerinde sisli bir zamanda asıla kalan... yanımda Bedirhan’la yürüyoruz köyün tozlu yollarında, zamanın sakladığı silik gülüşlerinle etrafımızda çocuksu koşuşturmandır, çıkarsız, kirlenmemiş... Bedirhan’ın bakışları ile gözlerim çakıştığında, seni işaret ediyordu, tatlılığını, sevimliliğini, yüzünde mutlu bir tebessümle...     
 
Bir yanına ise bombalar düşermiş, savaş oyununu oynuyorlarmış, sense türküler söyler mişsin!  Oysa bilirim, sen savaş oyununu bilmezsin, sevmezsin... kıyamazsın kimseciklere. Ama bilirim ben savaş oyununu, tanrıların yeryüzü siluetleri olan ilahlar oynarlar, korkakça... sadece insanlar ölürmüş, öyle diyor haber spikerleri... birde kitaplar yazarmış... sense düşen her bomba yerine gülüşlerini serpermişsin, kimse zarar görmesin diye...  
 
Seni düşünüyorum bu günlerde Mazlum’um; ellerin, gözlerin ve yüreğin nasıldır diye? Hep aklımda bir şeyler seni arar durur ama yoksun. Çok uzaklarda, çocukluğum kadar...
 
Doğru mu heval, bedenimi kavuran yüreğimin hasreti gözlerine yansımış, gözlerin hasret kokuyormuş! 

Dağların puslanma vakti heval, zamansa kancık, üşürmüş insanlar, ellerin alışık değil, üşüyormuş ruhum gibi...

İnsanların merhametsizleştiği bir çağdayız, zalimlik ve zulümden başka bir şey yokken, yüreğimdeki sevgi çiçekleri yeter diyorsun herkese...
 
Bir gün düşünün, bulutsuz, parlak bir bahar sabahını, daha güneşin insanları yeni  ısıtmaya başladığı bir vakiti. Nasıl ki güneş bir top ateş parçası gibi gökyüzünde parlıyorsa, ıraklara yatırdığın ella gözlerinin bebekleri öyel parlıyor şimdi aktabaka içinde, mağrur ve mahzun. Doğru mu Heval?
 
Televizyonlarda izledim, kar yağıyor şimdi oralara, dağlar sisli. Kurt ve çakalın sevdiği vakitmiş! Yüreğime bir titreme girdi, avuçlarımın içi terliyken, üşüyor, üşüyor bedenim. Zemherideyim sensizken. Kar, oraya değil Heval, yüreğime düşüyor. Zemheri, zemheridir her an, bütün iklimler sensizken, sense halay çekiyormuşsun beş iklimde... bilemem hatırlar mısın “beş iklimi” Bedirhan’dan öğrenmiştim, ilk şiir kitabından...

Seni düşünüyorum bu günlerde; duydum, kar üstüne gülüşlerinin izini düşürmüşsün, telaşla toplamaya geldi yüreğim...

Kar üstüne düşen gülüşlerinden öğrendim, doğum gününü unuttuğumu düşünmüşsün! Hayır, unutmadım, unutabilir miyim... yirmi mum yaktım, bir şarap açtım, bardaklara doldurdum ve öylecene bıraktım. Sen gelince içeriz diye... ilk zemherinin on üçüncü gününden beri öylecene duruyor, toplamadım daha...  

Güneş tutulmuş, ay küskün, yıldızlar sönük...

Beş iklim savaş altında...

Barut kokusu genizleri yakıyor!

Öldürülme kutsanıyor, ölmekse kutsal...

Korkak ilahların kirlettikleri yaşamı görüyor gözler...

Seni düşünüyorum bu günlerde; sesin kulağımda yankılanıyor, bahar sabahı nergis yapraklarına düşen çığ damlaları gibi;  “Hayatım boyunca en çok istediğim şey sevdiklerimin her zaman bir arada yaşamasıydı, küçüklüğümdeki gibi.”

Biliyorum sen Bedirhan’ı arıyorsun, bende seni...

sherifkaplan@hotmail.com