Kızımdan haber var mı?

Kürdistan tarihinin son 22 yılını göz önüne alırsak binlerce isimsiz kahraman düştü toprağa. Kürdistanın her dağının her taşının altında bir yiğit kanı mevcuttur.

Bize yansıyanların dışında ne bir tarih sayfasında ne de başka bir yerde ismi geçmiyen binlercesi var. Birçoğunun ailesi bir gün çocuğunun geleceğinin umudunu taşıyor yüreğinde. Onlardan gelecek bir habere kilitler bazen bütün dünyalarını.

Tanıdıkları kim varsa onlara sorarlar. Bilmedikleri tanımadıkları kişilere fotoğraflarını gönderirler ve bir haber almaya çalışırlar.

Kimisi bir gece yarısı çalan telefon da yada çalan kapının sesinde bekler çocuğunu. Oysa bir çoğu belkide çoktan toprağa düşmüştür. Ardından hiçbir iz bırakmadan.

Bizim de bir Rukenimiz vardı. Henüz 20’sinde idi.

Dalgalı saçları rüzgarda uçuşurdu. Gülerken etrafa umutlar saçardı. Toprağına ve halkına sevdalıydı.

Henüz lise birinci sınıftayken katılmıştı gerilla saflarına. Altı yıl karış karış dolaşmıştı Kürdistan dağlarını. Gittiği günden bugüne hiçbir haber yoktu ondan. Ne kuşlar ne de gece postaları bir haber getirmişti ondan. Gelen son haber şehadet haberiydi.

Yıllar sonra alıyorduk kara haberini. Kara haber hep erken duyulmazdı ya bazen de geç düşerdi güzel haber bekliyenlerin sohbet sofrasına.

Toprağa tam yedi yıl önce düşmüş. Amed’te çıkan bir çatışmada 4 arkadaşı ile birlikte şehitler kervanına katılmış. Biz tanıdıkları ve ailesi şehadetini tam yedi yıl sonra öğreniyoruz. Kim anlatacak bu acılı haberi annesine.

Her arayışında onu sorardı. Bir haber gelirde mutlu olur diye telefonların başından ayrılmıyordu. Hergün Ruken’den gelecek bir haberin umuduyla güne başlıyordu. Sormadığı kimse çalmadığı kapı kalmadı. Kızının sağ olduğuna inanıyordu. Ölüm haberini henüz duymadı. Duyduğunda neler hiseder acaba? Yüreği dayanırmı acaba bu acılı habere?

Artık annesini aramaya korkuyoruz. Her zamanki acılı sesi ile ‘Rukenimden haber varmı’ diyecek soracak.

Bilmiyorum benim duygularım karışık. Acılı haberi ondan önce öğrendik. Bütün şehitlerimiz toprağa düşünce aynı acıyı yaşadık. Ama işte insanın tanıdığı olunca olaya bakış açısı değişiyor. Acıyı bir başka hisediyorsun. Yaşadıklarınız canlanıyor gözünüzde. Bir daha bir daha düşünüyorsunuz o anları. Her an’a farklı bir anlam yüklüyorsunuz.

Her ateş düştüğü yeri yakarmış, şehitlerimizin acısını ne kadar istesek te anneleri kadar yaşıyamayız.

Düşündükçe teseliler arıyorum. Ölüm haberi de olsa hiç haber alınmiyan birinden, bir haber almak bazen iyidir diye düşünüyorum. Yaşamınızdaki bir belirsizliğe nokta koyuyorsunuz.

Bu konunun Kürtler ve özellikle çocukları gerillada olan aileler için çok önemli bir konu olduğuna inanıyorum. Şüphesiz bu konuda en büyük sorumluluk PKK’ye düşüyor. Çetin savaş koşullarını yaşıyan PKK'nin de şüphesiz tüm kayıplar hakkında bilgi sahibi olması beklenemez. Şehitlerine her koşulda sahip çıkan PKK’nin bu konuyu da kuracağı bir araştırma komiyonu ile aşacağına inanıyorum.

Kurulacak komisyon internet ve telefon aracılığı ile çocukları gerillaya katılıp uzun yıllar haber alınamiyan ailelere yardımcı olmalıdır.

Çocuklarından uzun yıllardır haber alamiyan bütün ailelerinin çocuklarından bir haber alması ve kavuşması umuduyla...

Not: Bu yazı 2006 yılında Kürdistanpost sitesinde yayınlanmıştı ancak son dönemde çocuklarını bulma konusunda bizden yardım talebinde bulunan altı ailenin mesajlarını görünce tekrardan yayınlama gereği duydum...