KIZLAR YAZSA

KIZLAR YAZSA

Bir yurt öyküsü yazsa kızlar

sadece kızlar

Kendilerine benzeyen

allı-pullu, güllü-kınalı

Her tarafa şafak bağlasa

Muhacirliğe yatsa tanrılar...

Ölüm dökülen şu sisli dünyada

Gül kokan erguvani yurtlar

işlese kendileri gibi

Üşümeyen, ağlamayan, ölmeyen

Batmayan güneşleri olsa

kız gülüşünden

Tüm mevsimlere bir parça

baharı mayalansa....

Masallar bizi terketti demeyen

Bir varmış bir yokmuşu söyletmeyen

Bir yurt öyküsünü yatsa

o bakir yürekli kızlar

Çocuk gözleri  dağıtsa eteklerinde

her sabah

tüm cehennemliklere

yağmurun mavisinden serpse

İllede tüm bulutlar

yağmur mu getirir

Tüm yurt öykülerini

zulmedenler mi yazar

Bir de kızlar yazsa

günahsızından, sürmeli gözlerinden

gözleri gibi kızların

sürgünsüz, tutuksuz, bulutsuz

silahsız, gömütsüz, yalansız

Yoksa

yoksa bu ağlayan yurdu

kim susturur

bu yanan ormanı, dağı, göğü

kim söndürür

belki  kızlar

belki kızlar emzirir

bu kenti, bu yurdu

solan hazani düşleri...

*************

SUS UĞUR UYUYOR

Sus Uğur uyuyor

mermiler koynunda

şafak hala gecede saklı

yüzü gecede Uğurun ışık tut

ışısın masumiyeti...

Yok mu bir ressam

çizsin işte günahsızlığın resmini

çizsin Uğur'da hepimizi

Ayakları yalındı unutma

üşürse toprak sar parmaklarına

Sus Uğur uyuyor

mermiler koynunda

gözyaşı dindirmez susuzluğu

ummanı taşısan da

mermileri taşıyamazsa bedeni

elini ver babaya

bak  o da az ötede

boylu boyunca serilmiş...

Çantasında kaleminin ucu kırılmıştı

koynundaki mermiler yazdı

çizgili defterindeki son sayfayı

'ben terörist değilim' diye

Uçurtması yokmuydu başucuna koy

kendiyle uçursun ki asumana

duymasın ölümün sesini

Sus Uğur uyuyor

görmesin koynunda duranları

çocukluğu acır sonra.

Gülazer Akın

Adiyaman E Tipi Kapalı Cezaevi