SERHAD’IN UZAK KÖYLERİNDEN BİR KÖYDÜ

Sonradan öğrendiğime göre1985 yılının eylül ayları olacaktı.
Havaların kendini yavaş yavaş sonbaharın hazan görüntüsüne alıştırdığı dönemlerdi. Yapraklar, rüzgarın hışıltısıyla usulca sallanıyordu kavak uçlarında.  Patos bitimi, yerini  köyün iç yamaçlarına dökülen saman sarısı bir örtüye terketmişti.
Serhad’ın uzak köylerinden bir köydü.
Kışları benim bir buçuk boyum kadar kar yağar, yazları ise sarı, kırmızı ve yeşilin tonlarıyla  açan çiçeklerle bezenirdi toprak ana. Baharın toprak anaya hediyesidi bu renk cümbüşü. Doğa, kadim topraklara yağmuru vercekti sonra. Onu da alıp aylarca karla kaplayacaktı her yanını. Issızlığın başka bir tarifi yoktu o uzun kış gecelerinde. Aylar sonra açan asi kardelenler, baharın ilk çiçekleri olurdu bizim oralarda
Serhad’ın uzak köylerinden bir köydü.
O gün kara bulutlar kümelenmişti babamin yamaç tarlaları üzerinde. Figan ve feryatlar semaya yükseliyordu. Gökkubbe bile inanamamıştı gözlerine. Kızılca kıyametler kopmuş olacak ki ölüm sessizliğine bürünmüştü her yer. Köyü ikiye ayıran dere, feryatları duyarcasına sessiz sessiz balaxçi ırmağına akıyordu.
Ama, beni ne kızılca kıyametler, ne fırtınalar, ne de sonrasında yaşanan hazan yalnızlık ilgilendiriyordu. Köyün altında, tozlu uzunca yolda durmadan hopluyor, zıplıyor; ‘şehre gidiyorum şehre!’ diye arkadaşlarıma hava atıyordum. Yüreğim yüreğime sığmıyor, sevinçten havalara uçuyordum. 
Evin önünde kocaman, koskocaman bir kamyon beliriverdi. Kapılar açıldı ve herkes eline aldığını sırayla yerleştirmeye başladı. Eşyaların ardı arkası kesilmiyor; kilim, battaniye, yün yataklar, envai bakır çanaklar, mavi misafir sehpası, cevizden sandıklar, taş plaklı radyo ve daha neler neler.. 
Biz çocular da sanki birazdan köyden çıkacak kamyonun habercisi olmuştuk.
Güle oynaya çakıl taşlarını kamyonun tekerlekleri üzerinden sektiriyorduk. Taşlar sekip başımıza mı gelmiş; ne önemi var. Köye giren traktörler, kağnı arabaları ve çerçilerin ardına takılıp tozlu topraklı yollarda düşmenin acısını çıkarcaktım ne de olsa.
Kamyona binip uzaklara, şehire gidecektim. Şevket dayının getirdiği çikolatalar, babamın getirdiği lokumlar ve incirler beni bekliyordu orda. Babam bana yep yeni elbiseler, gıcır gıcır kunduralar alacaktı. Zaman geçtikçe sabırsızlanıyor, sabırsızlandıkça yerimde duramıyordum. Kıpır kıpır yüreğimle, biraz sonra köye son bir bakış atacak olan kamyonun etrafında turluyor duruyordum.
Kamyonun arka kapağının çıkardığı kapanma sesiyle artık gitme zamanının geldiğini hissettim. Hemen, arkada ayrılan yere doğru bir hamle yapıp yerimi aldım. Artık gitme zamanıydı. Gitmek; o güne kadar yabancısı olduğum bir tabirdi bana. Hayatımda yapacağım en uzun yolculuk başlıyacaktı birazdan. İçerde biraz bekledikten sonra hemen arka kapıya yanaşıp dışarıya bakmak istedim. Kamyon ağır yükün altınada, gıcırtılarla çıktığı rampadan ağır ağır ilerlemeye başladı. Köyün ikiye ayıran nehir, arkadaşlarım, oynadığımız çayırlar ve biraz önce yanıbaşımda olan okulum yavaş yavaş uzaklaşıyordu benden. İki elim arka kapının üzerinde, ayak uçlarına çıkıp zorla çıkarıyorum kafamı. Ve son bir kez bakıyorum kamyonun arkasına takılan arkadaşlarıma. Düşen koşuyor, bir daha tutunuyor. Arkadan kalkan tozun içinde kayboluyordu her biri. Mutluluktan uçarcasına gülücükler saçıyorlardı. Benim yerimde olmak için neler vermezlerdi acaba? Ama beni ne olduğum yer; ne de onların pervasız sevinç çığlıkları tatmin ediyordu. Gözümin ucuyla görebildiğim herşey bir bir uzaklaşmaya başlamıştı. Birden derin bir sessizliğe gömüldüm. Artık uzaklara gidiyordum çünkü. Çok uzaklara.
Köyün  tepesine yaklaşmıştık. Son bir kez bakıp, oynadığım çayırlara elveda demeyi ne kadar çok istiyordum.  Oturduğum yerden tam kalkacaktım ki arkada barınmak için yapılan çadırın tavanından bir tahta düştü kafamın üzerine. Küçücük kara gözlerimde biriktirdiğim damlacıklar usulca süzülüverdi yanaklarımdan. Yüzümdeki kurumuş çamurlara karışıyordu her bir damla. İçinde ayrılığın bir bir gömüldüğü hüznü taşıyan göz yaşlarıydı onlar.   O yaşta ne kadar yabancısıydım yaşadıklarıma. Anlıyamıyor, hiç bir anlam da  vermek istemiyordum. Yüzümü iki elimle kapatıp, kollarımı dizlerime dayayarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım. Kardeşlerim, içimde yumruk gibi biriken, düğümlenen duyguları hıçkırıklarla  boşaltığımı görünce hiç dokunmadılar.

Gitmek; uzakları mesken etmekmiş meğer
Gitmek; kopmakmış meğer. Gitmek; bir daha gelmemekmiş.
Gitmek; özüne geri dönmekmiş meğer.
Elveda olmazmış doğduğun topraklara. Elveda yalanmış meğer ata yurduna. Çünkü sana aidim. Senden geldim, sana döneceğim iki gözüm.

Serhad’ın uzak köylerinden bir köydü.
 
Bülent GÜNDÜZ
gunduz91sbglutece@yahoo.fr