İçimde ateş yanıyor

ben sadece acıyı elinde bir bıçak gibi tutan ve yaralarından kan yerine acı akan ruhumla içimdeki acıyı paylaşmak, günlerdir gizli gizli çektiğim acımı zehir misali içimdeki boşluğa akıtmak, bedenimi ve ruhumu kanırta kanırta acı deryasında boğulmak istiyorum.

Ben sadece yanıma hayatı ve zamanı almak, kendi içime kaçmak orada ağalayarak ve kanayarak yok olmak istiyorum...
''ben'' kim miyim?
'Adım Günay ama keşke kimse olmasaydım...''
Keşke hiç olmasaydım...
Keşke ağzımda acının tadıyla yaratılmasaydım.
Tanrı hiç acımıyor bana...

Tanrı, kendi rızasıyla verdiği hayatıma hiç acımayarak durmadan ihanet ediyor bana.
Yaralı ve yorgun ruhumu her gün bir başka acıyla yerden yere vuruyor...Kendi içimde yaşamama, hayatın ve zamanın iskelesine bağlanmış olarak kendi halimde kalmama asla izin vermiyor.
Her gün adı sanı duyulmamış bir acıyla yürek kapımı çalıyor; hayatla ve zamanla aramdaki yalnızlık bağını çekip koparıyor ve beni içimden kapı dışarı edip, acının rüzgarında savuruyor.
Nereye düşeceğini bilmeyen bir yaprak gibi ordan oraya sürüklüyor...
Kimse beni tutamıyor. Çünkü, kimse beni görmüyor, duymuyor ve anlamıyor.

Adım Günay ama kimse beni bilmiyor...

Her gün can havliyle bir acıdan ötekine çaresizlik içinde gidip geliyor, koynumda kanlı karanfillerle, kendi içimde ölüp ölüp diriliyorum.
Adım Günay; ama kimse beni bilmiyor, görmüyor, duymuyor ve anlamıyor...
Keşke kimse olmasaydım...Keşke hiç olmasaydım...Keşke, daha hayatın ilk anında dilimi acıyla yakmasaydım.

Keşkelerim yüzünden bugün de yerimde duramıyor, yalnızlık içinde suskun kalamıyorum.
Sesimi kederli bir şarkı gibi dişlerimin arasından çekip çıkarıyor, kalbimi kimsesiz bir pencere gibi ardına kadar açıyor, içimden dışarı taşıyor, aşka ve acıya adanmış hayatı kanayan bir gül gibi yakama takıyor, sessizlerin sessizi dilsiz zamanı da bir sevda türküsü gibi dilime doluyor, yüreğimin başkenti Van'a doğru yola çıkıyorum..

Bugün Vanlı 5 kardeşin acısını paylaşmak; her birinin acısını zehirli bir ok gibi içime saplamak, insan olmanın dayanılmaz ızdırabı, Kürt olmanın derin acısı ve bir şey yapamamın kahredici utancıyla yas tutmak istiyorum...

Bugün; boydan boya kana bulanmış, açlık, yokluk ve yoksullukla kuşatılmış, aşkların ve arzuların şehri Van’da olmak, Gezici ailesinin acısına katılmak istiyorum.
5 çocuğunun 5’ni de; Murat’ı, Metin’i,Orhan’ı,Adil’i ve Kahraman’ıyla 5 can parçasını, 5 dağ aslanını, 5 özgürlük sevdasını bir yıl içinde kaybeden Sebiha Ana’ya sarılmak, yüreğimi yüzünün çizgileri kanla çizilmiş haritasına pusula yapmak istiyorum...
5 çocuğu, pırıl pırıl 5 genci, 5 kardeşi, 5 yoldaşı; 5 kan çiçeğini son bir yıl içinde kirli savaşa kurban veren Sebiha Ana, 3 Haziran tarihli Özgür Politika gazetesinde, ‘yüreğim yanıyor’ diyor ve şöyle devam ediyor:

‘’ Ben onları 9 ay karnımda taşıdım. Büyüttüm. Ne zaman onları düşünsem içimde ateş yanıyor....’’
İçinde ateş yanan bir ana...

Bir yılda 5 çocuğunu birden kaybetmiş, ‘her biri ülke tadında’ 5 evlat yitirmiş, acısını iğne deliğinden geçirir gibi yüreğinden geçirmiş; evlatları Murat, Metin, Orhan, Adil ve Kahraman’la birlikte devrilmiş, kolları açık kalmış bir ana....
Ve, uzak kalmış topraklar, yarım kalmış sevdalar, yaşanmamış hayatlar ve yitip gitmiş hayaller arasından seslenen bir şair; yüreği dinamit kuyusu bir namus işçisi...
 Ve çocuk ölüleri...
 Parçalanmışlar...daha süt kokuyorlar...
 Ve anne ölüleri.
 incecikten gencecikten...
 Açık hepsinin de gözleri...
 Halkım benim....’
Ve, keşke hiç olmasaydım diyen bir yazar...

Kelimeler kaleminden kanlı gölgeler gibi oluk oluk akan, hayatı cam kırıkları gibi etrafa dağılan, aşka ve acıya adanmış hayattan ve sessizlerin sessizi dilsiz zamandan başka kimseye tutunamayan, Tanrı’nın acımadığı ve durmadan kanattığı, kanatarak ihanet ettiği bir yazar...

Adı Günay ama kimse bilmiyor.

Keşke kimse olmasaydım, keşke hiç olmasaydım, keşke ağzımda acının tadıyla yaratılmasaydım diyor... 

Ülkesinden uzaklarda yaşıyor ve artık acı ona yetmiyor....

www.gunayaslan.com

06.06.08