en iyi anlatım... Birden bir elin boynuma sarıldığını fark ettim. Bakınca, bende bir büyük ablamdı. Gözlerinde süzülen yaş damalsı suya karışmadan yanaklarından aşağıya doğru iniyordu. "Ben bacımı burada yalnız hiç bırakır mıyım” diyordu gözleri. Ama yetmedi, bende sarıldım iki elimle onun boynuna. Yanaklarımı tam yanaklarına yanaştırmıştım ki, diğer iki ablalarım elele tutuşmuş, hızla bize doğru geliyorlardı. Yanaklarına dudaklarımı dayadığım ablam, Hikmet’in kalbi dayanmadı beni öyle görünce. Durdu. Hala sımsıkı boynuma sarılıydı elleri. Demet ile Yeter’in elleri bizim ellerimizle buluşunca, artık taşın altında dört bacıydık. Sonra dördümüz birbirimizin boynuna sımsıkı sarıldık... Biz Dört Bacıydık..!Şerif Kaplan Demet, Yeter, Hikmet ve Fatma’nın anısına "Baki olan tek şey hüzündür” Hiç biriniz tanımasınız bizleri, hiç biriniz bilmesiniz. Bir çoğunuz duymadınız bile öykümüzü. Bazılarınız haber spikerlerin söyledikleri ile tanıdı bizleri. Bizler dört bacıydık. Henüz baharda yeni açan goncalardık. Koca bir yaşamın ilk adımlarındaydık. Kocaman siyah ve ela gözlerimiz, uzun gece karası saçlarımız, toprak ve güneşten aldığımız esmer tenimizle, kimimiz daha yirmisinde kimimiz on sekizinde kimimiz on altısında, on dördünde... bir gün ansızın elveda ettik yakınlarımızın çığlıkları arasında yaşama. Duyuyorduk etrafımızda biriken çığlıkları ve gözleri yuvalarında fırlayacakmış gibi büyüyen, "ne bakıyorsunuz” diye çığlık atan ablamızın feryadını ama biz yoktuk... Ben Fatma en küçükleriyim. Doğduğumda genç bir yengem ölmüştü, adını bana vermişlerdi... bu öyküde beraber yolculuk yapacağız... Büyük ablamın adı Demet, doğduğunda köyümüzde hemşire olan tatlı bir kız vardı, adını vermişler, daha yirmisindeydi... İkinci ablam Yeter, peş peşe gelen kızlardan dolayı annem ile babamın tanrıya olan sitemleriydi adı. Artık kız olamasın istiyorlardı ve o nedenle “Yeter” dediler, belki tanrı duyar diye!.. Üçüncü ablam Hikmet; olmadı, babam ile annemin sitemini tanrı duymadı, “Yeter”den sonra yine kız oldu. İkinci kez tanrıya dolaylı bir sitem gönderdiler "hikmetinde sual olunmaz" diye... Biz dört bacıydık... Gevran ovasının ortasında yer alıyordu köyümüz. Sıcak, kavurucu bir 28 ağustos günüydü. Güneş, ağaçsız olan köyümüzü daha çok kavuruyordu. Toz ve güneş, yaşamı çekilmez kılmıştı. Halamın bir erkek çocuğu olmuştu iki ay kadar önce. Bir hafta önceden haber verdiler, pikniğe gidilecekti. Erkek çocuğun kurbanı kesilecekti. Aşiretin kuralı bunu gerektiriyordu. Kız çocuğu değildi nasıl olsa. Kız olsa kimse insanda saymazdı, değil bir kurban kesmeyi, bir yemek bile vermezlerdi. Pazar günü erkenden kalktık, hazırlıklarımızı yapıp yola koyulduk. Hepimiz çok sevinçliydik. Aşirete bir erkek gelmişti, onun kurbanı kesilecekti ya, bizde biraz eğlenecektik suyun kenarında. Sabahın erken saatı olmasına rağmen, güneş insanların tenini yakmaya başlamıştı bile. Üstümüzdeki etekler ve tişortlara rağmen, şose yolda ilerleyen arabanın içinde dayanma gücümüz yoktu. Bir an önce Hazar gölünün kenarına yetişip, suyun serinliği ile rahatlamak için sabırsızlanıyorduk. Ergani’ye yetişinceye kadar, arabamızın arkasında yükselen toz buludu, uzun bir süre askıda kaldıktan sonra kayboluyordu. Sonra, çukurları bolda olsa, tozsuz asvalt yola girdik ve Hazara doğru hızla ilerledik. İki saatlık yolculuktan sonra, saat sekiz gibi hazar gölün kıyısındaydık. Bir kaç dakika içinde aşiretten sekiz aile bir araya geldi. Beraberlerinde getirdikleri minder ve benzeri şeyleri yere serip, yiyecek ve içecekleri çıkarıp, gölgesinde piknik yapacağımız ağacın kenarına biraktılar. Meşe ağacının yükselen dallarını örten yapraklar, güneşin önüne çekilen bir şemsiye gibiydi ve hepimize yetecek kadar genişti. Annem, piknik tüpünü yakıp hemen çay için su koydu. Ben ve diğer ablalarımda sofrayı hazırlamaya başladık. Dayim ve halam, hemen hemen hiç yerlerinde kıpırdamadan, yeni doğan erkek bebeklerinin etrafında pervane gibi dönüyorlardı. İkisinin de havasına diyecek yoktu. Herkes O’nun adını anmadan önce "ben kurban olayım”i bismillah gibi söyledikten sonra ancak konuşuyordu. Kucağımıza koyarken çok dikkatlı olmak zorundaydık. Helle birazcık bir yeri incisin veya ağlasın, bir okestra gibi, herkesin ağzında ona kurban edilirdik. Eh kurban olalım, ne de olasa erkekti! Biz onbir kız kardeşiz. Siz tanımazsınız bizi. Kendi halinde, erkek kardeşleri olamayan, herkesin anlamlı gözlerle baktığı bir aile. Çok kalabalık bir aşiter içinde büyüyoruz. Aşiret kurallarını da çoğunuz bilmezsiniz. Duymuşsunuz ya, nasıl işlendiğinde çoğunuz bihabersiniz. Eh, büyümeye çalıştık. Annem babam durmadan bir erkek kardeşimiz olsun diye çocuk yaptılar. Olmadı, her defasında kız oldu, onlar devam ettiler. Babam ve annem bizleri çok severdi aslında ama ne yapsınlar, aşiret kanunları vardır, erkek çocuk şart. Erkek çocuğu olmayanı adamdan saymazlar. Ye bir kez daha evlenecekti babam veya erkek çocuğu olacaktı. Annem ile babam arasında büyük bir aşk vardı. Babam asla evlenmeyi düşünmüyordu. Daha çocuktum, hatırlıyorum, babaannem, dedem kendi aralarında konuşup duruyorlardı, “şu çocuğu bir kez daha evlendirmemiz lazım. Erkek çocukları yok” diye Hiç sevinçlerimiz olmadı, olanlarda genelde buruk oldu. Çünkü, biz suçluyduk, bizim yüzümüzde de annem ve babam. Güzelliğimiz, çocukluğumuzun beş kuruş değeri yoktu kimsenin gözünde. Belki hizmetimiz bazıları için anlamlı oluyordu. Neyse ne biz piknik yerimize geri dönelim. Kahvaltımızı yaptık, sonra sıra konuşmaya ve günün konusu olan halamın oğluna geldi. Kurbanı hemen kesilmeliydı ve ancak yetişecekti. Dayım ve babam kalktılar kurbanı kestiler ve gereken yedi pay yapıldı ve bize düşen pay hemen ızgara için hazırlandı. Öğleye doğru herşey bitti. Artık rahatlama başlamıştı. Ben üç ablam ve teyzem kızı ile birlikte guruba çaktırmadan ordan ayrıldık. Yüz metre kadar ötemizde, adeta taşlardan büyük bir set çekilmiş gibi, gölün iç kısımlarına doğru uzanan bir burun vardı. Tamam dedik, bulduk yerimizi. Etrafta da tanıdık birileri olmayınca, mutluluğumuz biraz daha artı ve üstümüzdeki elbiseleri biraz daha hafiflettik. Üstümüzde kalanlar, vücudumuzu örtmeye yetecek kadardı. Olaki tanıdık birileri görse bile utanmıyacaktık. Ayaklarımız göllün suyu ile birleşince, vücudumuzda bir rahatlama meydana geldi. Mutluluğumuz da arttı. Su ile oynamaya başladık. Bir birimizin üstüne attık, kenardan yavaş yavaş iç kısımlara doğru hem şakalaşıyoruz hemde açılıyorduk. "Abla, bak su ne kadar serin, insanın içine işliyor. Gelsene biraz sende...” "Çok açılma, sonra baba onlar görür bize kızarlar.” "Hadi gel abla, su çok güzel. Biraz serinler çabuk döneriz onların yanına.” dedim.Ellerimi ablama uzattım ve dünya hepsi su oldu. Abla diyecektim ama su izin vermedi. Ağzımı kapattı ve sesimin çıkmasını engelledi. Ayaklarım yere değince, sertçe kendimi yukarıya fırlattım. Olmadı, kafam taşa geldi. Toprakla taş arasında bir iki kez gittim geldim ama sadece su vardı... Birden bir elin boynuma sarıldığını fark ettim. Bakınca, bende bir büyük ablamdı. Gözlerinde süzülen yaş damalsı suya karışmadan yanaklarından aşağıya doğru iniyordu. "Ben bacımı burada yalnız hiç bırakır mıyım” diyordu gözleri. Ama yetmedi, bende sarıldım iki elimle onun boynuna. Yanaklarımı tam yanaklarına yanaştırmıştım ki, diğer iki ablalarım elele tutuşmuş, hızla bize doğru geliyorlardı. Yanaklarına dudaklarımı dayadığım ablam, Hikmet’in kalbi dayanmadı beni öyle görünce. Durdu. Hala sımsıkı boynuma sarılıydı elleri. Demet ile Yeter’in elleri bizim ellerimizle buluşunca, artık taşın altında dört bacıydık. Sonra dördümüz birbirimizin boynuna sımsıkı sarıldık... Dört bacı, dört gelinlik çağına adım atmış genç kız. Annemin hazırladığı çeyizler hariç, gelin olmaya başlamıştık suyun altında. Demet’in de kalbi durdu. Görüyorum olanları ama su bağırmama izin vermiyordu. Sonra sarıldık dört bacı bir birimize ve su atına binip yolla çıktık. Biliyorum bugün hepinizin acısı tazelenecek, esasen hiç unutmadığınızı da biliyorum. Bizden sonra iyice çöken babamı rüyamda gördüm bir de annemin hala kulaklarımda çınlayan ağıtlarını... usanmadan, gülümsemeyi unuttup, yaşamı ağlayan gözlerine bıraktığını da... Hepinizi çok özledik ama bilirsiniz giden hiç kimse bir daha geri dönmemiştir... bizde. Bu öykü burada bitmedi... Not: Bazı acılar var ki tarifi imkansız, ancak yaşarsa insan anlar. 3 yıl önce Hazar gölüne verdiğim ve mezarlarına dahi gidemediğim sevgili 4 bacı, kız yeğenlerimin anısına. Şerif Kaplan serifkap@googlemail.com

allah anasına babasına sabır versin allah rahmet eylesin el fatiha.

ALLAH rahmet eylesin mekanları cennet olsun ALLAH ailelerine sabır versin