Biz Dört Bacıydık..!

Demet, Yeter, Hikmet ve Fatma’nın anısına

"Baki olan tek şey hüzündür”

Bizler dört bacıydık. Henüz baharda yeni açan goncalardık. Koca bir yaşamın ilk adımlarındaydık.

Kocaman siyah ve ela gözlerimiz, uzun gece karası saçlarımız, toprak ve güneşten aldığımız esmer tenimizle, kimimiz daha yirmisinde kimimiz on sekizinde kimimiz on altısında, on dördünde... bir gün ansızın elveda ettik yakınlarımızın çığlıkları arasında yaşama. Duyuyorduk etrafımızda biriken çığlıkları ve gözleri yuvalarında fırlayacakmış gibi büyüyen, "ne bakıyorsunuz” diye çığlık atan ablamızın feryadını ama biz yoktuk...

Ben Fatma en küçükleriyim. Doğduğumda genç bir yengem ölmüştü, adını bana vermişlerdi... bu öyküde beraber yolculuk yapacağız...

İkinci ablam Yeter, peş peşe gelen kızlardan dolayı annem ile babamın tanrıya olan sitemleriydi adı. Artık kız olamasın istiyorlardı ve o nedenle “Yeter” dediler, belki tanrı duyar diye!..

Halamın bir erkek çocuğu olmuştu iki ay kadar önce. Bir hafta önceden haber verdiler, pikniğe gidilecekti. Erkek çocuğun kurbanı kesilecekti. Aşiretin kuralı bunu gerektiriyordu. Kız çocuğu değildi nasıl olsa. Kız olsa kimse insanda saymazdı, değil bir kurban kesmeyi, bir yemek bile vermezlerdi.

Pazar günü erkenden kalktık, hazırlıklarımızı yapıp yola koyulduk. Hepimiz çok sevinçliydik. Aşirete bir erkek gelmişti, onun kurbanı kesilecekti ya, bizde biraz eğlenecektik suyun kenarında.

Sabahın erken saatı olmasına rağmen, güneş insanların tenini yakmaya başlamıştı bile. Üstümüzdeki etekler ve tişortlara rağmen, şose yolda ilerleyen arabanın içinde dayanma gücümüz yoktu. Bir an önce Hazar gölünün kenarına yetişip, suyun serinliği ile rahatlamak için sabırsızlanıyorduk. Ergani’ye yetişinceye kadar, arabamızın arkasında yükselen toz buludu, uzun bir süre askıda kaldıktan sonra kayboluyordu. Sonra, çukurları bolda olsa, tozsuz asvalt yola girdik ve Hazara doğru hızla ilerledik. İki saatlık yolculuktan sonra, saat sekiz gibi hazar gölün kıyısındaydık.

Bir kaç dakika içinde aşiretten sekiz aile bir araya geldi. Beraberlerinde getirdikleri minder ve benzeri şeyleri yere serip, yiyecek ve içecekleri çıkarıp, gölgesinde piknik yapacağımız ağacın kenarına biraktılar.

Meşe ağacının yükselen dallarını örten yapraklar, güneşin önüne çekilen bir şemsiye gibiydi ve hepimize yetecek kadar genişti.

Eh kurban olalım, ne de olasa erkekti!

Biz onbir kız kardeşiz. Siz tanımazsınız bizi. Kendi halinde, erkek kardeşleri olamayan, herkesin anlamlı gözlerle baktığı bir aile.

Çok kalabalık bir aşiter içinde büyüyoruz. Aşiret kurallarını da çoğunuz bilmezsiniz. Duymuşsunuz ya, nasıl işlendiğinde çoğunuz bihabersiniz. Eh, büyümeye çalıştık. Annem babam durmadan bir erkek kardeşimiz olsun diye çocuk yaptılar. Olmadı, her defasında kız oldu, onlar devam ettiler.

Babam ve annem bizleri çok severdi aslında ama ne yapsınlar, aşiret kanunları vardır, erkek çocuk şart. Erkek çocuğu olmayanı adamdan saymazlar. Ye bir kez daha evlenecekti babam veya erkek çocuğu olacaktı. Annem ile babam arasında büyük bir aşk vardı. Babam asla evlenmeyi düşünmüyordu. Daha çocuktum, hatırlıyorum, babaannem, dedem kendi aralarında konuşup duruyorlardı, “şu çocuğu bir kez daha evlendirmemiz lazım. Erkek çocukları yok” diye

Neyse ne biz piknik yerimize geri dönelim. Kahvaltımızı yaptık, sonra sıra konuşmaya ve günün konusu olan halamın oğluna geldi. Kurbanı hemen kesilmeliydı ve ancak yetişecekti. Dayım ve babam kalktılar kurbanı kestiler ve gereken yedi pay yapıldı ve bize düşen pay hemen ızgara için hazırlandı. Öğleye doğru herşey bitti. Artık rahatlama başlamıştı. Ben üç ablam ve teyzem kızı ile birlikte guruba çaktırmadan ordan ayrıldık.

Yüz metre kadar ötemizde, adeta taşlardan büyük bir set çekilmiş gibi, gölün iç kısımlarına doğru uzanan bir burun vardı. Tamam dedik, bulduk yerimizi. Etrafta da tanıdık birileri olmayınca, mutluluğumuz biraz daha artı ve üstümüzdeki elbiseleri biraz daha hafiflettik. Üstümüzde kalanlar, vücudumuzu örtmeye yetecek kadardı. Olaki tanıdık birileri görse bile utanmıyacaktık.

"Abla, bak su ne kadar serin, insanın içine işliyor. Gelsene biraz sende...”

"Çok açılma, sonra baba onlar görür bize kızarlar.”

Bu öykü burada bitmedi...