BAGER’E

Bu dünya artık o dünya değil. O bırakıp gittiğin dünyaya da bir şeyler oldu. Sanki birileri o dünyanın ruhunu çekip aldı; alıp attı uçurumlara, kara deliklere, dipsiz kuyulara.... 

BAGER’E / Gülazer Akın

15 Yıl önce;
Ölümün tüm yüzsüzlüğüyle çekip aldığı; o kadife tenli, gül yüzlü delikanlıya;

Yurtsuz kalmış kavmin dinmeyen ıstırabı, bir adınıza yüklendi.
Mezarı bile çok görülen ülkenin çocukları...
Işığı çalınan gün doğumları, günlüğümüzde kayda alındı.
 Hangi yurdun bu kadar delikanlısı yirmi birine varmadan göçüp gitti?...
Hangi yurtta bu kadar baba çocuğunu gömdü?
Hangi yurtta bu kadar ana yüzünü yırttı ve  bu kadar ağıt yaktı?

BENİM YURDUMDA!

Benim yurdumda tüm ölümler delikanlıların etrafında döndü. İşte bunun için biz yaşamı sizde unuttuk.  Sizden sonra her şey eksik doğmaya başladı.  Yarım büyüyor her şey...

Sesimiz-soluğumuz bile başka şekle büründü. Biz o gün bugündür hep çocuk düşlerimize asılı kaldık.
Yurtsuzluğumuzun acısı genzimizi yakınca önce sizi anar, sonra ağlarız yitikliğimize. Önce boğulur sonra soluklanırız... Öyle bir hal aldı ki Keko, ölümün mültecileri olup çıktık.  Bize düşen pay bu oldu Keko:  Yokluk, yoksunluk... Duvar diplerinde unutulmuşluk...
Sana keşke ıstıraba, acıya, ayrılığa gözyaşına bulaşmamış bir cümle, sadece bir cümle yazabilseydim. Ama yok;...  Her şey her gün biraz daha tükeniyor.  Bir tükenmeyen; ölümler ve cehennemi ayrılıklardır... Birde benim sana olan özlemim. 
Umudu, beklentisi olmayan bir özlem....

Bu dünya artık o dünya değil. O bırakıp gittiğin dünyaya da bir şeyler oldu. Sanki birileri o dünyanın ruhunu çekip aldı; alıp attı uçurumlara, kara deliklere, dipsiz kuyulara.... 

O zamanlar çiçekleri sulamasaydın da büyürdü. Şimdilerde çiçekleri sulansa da büyümüyor. Tohumu filizlenmiyor. Her şeyde bir hazan tadı var.  Daha tohumken çürüyor çok şey. O zaman herkes, her şey sadece kendisiydi. Ya şimdi?  Belki de hiç anlatmamalı her şeyin nasıl tadını kaçırdığını. Gökyüzü maviliğini, yeryüzü yeşilliğini nasıl yitirdiğini... İnsanlar insanlıklarını... Yaa, Keko; hiç bilmemeli, görmemelisin belki de.

Artık çocukluklarını yaşamıyor kimse. Herkes doğduktan sonra hemen büyüyor, insanlar çabuk kirleniyor... Dedim ya herşey aslını yitirdi Bager. Otlar, çiçekler bile eski sadeliğinde değil.  Süt bile eski tadında değil...
Dostluklar, arkadaşlıklar yokuş aşağı gidiyor. Kardeşlikler bile unutuldu. Daha unutulan çok şey var. Sana güzel şeyler anlatamıyorum biliyorum.

Bu kadar rengini yitiren bir dünya da soluklanırken ben, dokunulmamış şafaklardan, taze baharlardan, o mavi gölün güneşle sevişinden, sevda sözlerinden nasıl söz edebilirim ki.  Bir de ömrümü pençesine alan bir tutsaklık önümde, arkamda durmuşken...
Evet ya Keko, maviyi söyleyen o özgürlük şimdi ömrüm kadar ötem de duruyor... Karayı söyleyen esaret işte dört yanımda... Senden sonra oldu hepsi.

Kaldı ki ben senden sonra yaşamadım mı? Hala yanıtını veremediğim tek sorudur.
Senle birlikte ölen miyim yoksa ardından kalan  mıyım çözemedim.

Çekip aldı seni işte Temmuzun can yakan bir gecesi. Bak işte temmuz yine çıka geldi. Oysa temmuza demiştim; o kanlı yüzünle karşıma çıkma...  Her yıl dönümün de beni yeniden temmuz sıcağında yakarsın demiştim.

Temmuz sıcak, Kekê min kanayan yarası kora dönüştü.

O ölüm utanmazlığıyla nasıl çıka geldi temmuza, o ölüm yüzsüzlüğüyle nasıl alabildi o kadife tenli delikanlıyı? ...

Zaman sömürdü hepimizi Bager.  Hepimizi çok fazla büyüttü sanki...

15 yıl geçti ama hep aynı tazelikte koruyorum seni kendimde.

Yurt gibi, yàr gibi, hayat gibi...
Yarım kalan ömrüne asılıp kalmışım...
Bir gözüm oyuk, bir yanım yanık.
Belki yurduma benzerim bir gün.  Çünkü o zaman daha çok ben sen olurum...

Gülazer Akın