Derin Acılar Dilsizdir

Çünkü ben orada doğdum.Orada büyüdüm. Orada okula gittim. Orada okuldan kaçtım. Orada kaçağa çıktım, o şehrin sokaklarına özgürlüğün sloganlarını yazdım. Orada sevdim, orada sevildim ve hep orada; Van Gölü'nün kıyısında seviştim...

Geçmişime dair en ufak bir iz kalmasa da, her şey kaybolsa da, her yan harabeye dönse de gitmek istiyorum.

Çünkü içimde her akşam yola çıkma isteği uyandıran Van benim yüreğimin başkentidir.

Sürgünü yaşadığım Köln ise yalnızlığımın...

Derin Acılar Dilsizdir /Günay Aslan

Bu şehir benim şehrim.

Gerçi ben burada doğmadım. Burada büyümedim. Burada okula gitmedim. Burada okuldan kaçmadım. Ne bu şehrin sokaklarında bilye oynadım, ne topaç çevirdim. Bu şehrin gökyüzünde dalganan kırmızı kuyruklu bir uçurtmam da olmadı.Yaz aylarında burada kuzu çobanlığı da yapmadım, karakışta karları yara yara kaçağa da gitmedim.

Yeni yetme bir delikanlıyken daha yanaklarını ısırdığım kızlar da buralı değil. Buralı değil sahilde seviştiğim kadınlar. Günde beş vakit evlerinin önünden geçip geldiğim, pencerelerine aynalar çevirdiğim, teyzeleriyle mektuplar gönderdiğim aşklarım da buralı değil.

Bu şehir benim şehrim.

Burada doğmasam, burada büyümesem, burada okula gitmesem, burada okuldan kaçmasam, çobanlık yapmasam, kaçağa gitmesem, bu şehrin sokaklarını “Kahrolsun Sömürgecilik Yaşasın Özgürlük” sloganlarıyla donatmasam, burada hapis yatmasam, işkence görmesem, kaçıp saklanmasam da, bu şehir benim şehrim...

Çünkü ben bu şehre sürgün edildim.
Bin dokuz yüz doksan beş senesinde, Şubat ayının on ikisinde, „defterimde düş sesleri“, sırtımda bıçak izleriyle ben bu şehre sürgüne geldim. Bu şehir kucakladı beni, sardı sarmaladı. Zaman zaman sırdaşım, kimi zaman kardeşim, yer yer yoldaşım oldu. Bu şehir benim oldu. Burada da anılarım, kanayan yaram kadınlarım; yarım kalmış sevdalarım var.

Ve bugün benim bu şehre sürgüne gelişimin 11'inci yıldönümü.
11 yıl önce; soğuk bir Şubat gecesinde ülkemden kaçtım ve gelip Köln kentine sığındım. Bu nedenle bugün sürgünü yazmak, sürgüne dair bazı duygularımı paylaşmak istiyorum. Elbette her şeyi yazacak ve herşeyi paylaşacak değilim. Bunu istesem de yapamam; içimden geçen her şeyi anlatamam. Romalı düşünür Seneca’nın dediği gibi bugün; “hafif acılar konuşacak, derin acılar dilsiz kalacak...”

Bugün hafif acılarımı anlatacak, derin acılarımı ise dilsiz bırakacağım.Yüreğimi dağlayan, beni derinden sarsan o dayanılmaz azabı, o korkunç ızdırabı içimde taşımayı sürdüreceğim. Derin ve dilsiz acılarımı anlatmak için dönüş gününü bekleyeceğim. Her şeyi anlatmayı hep hayalini kurduğum dönüş gününe ertelemeye devam edeceğim.

Ülkesinden, ailesinden, sevdiklerinden ayrılmak zorunda kalan, yurdunu yitirmiş olan ve gidecek bir yeri de olmayan her sürgün gibi ben de, konuşmak için dönüşünü düşlediğim yere döneceğim günü beklemeyi sürdüreceğim. Derin ve dilsiz acılarımın hafifleyeceği o gün konuşacak, yüreğimi ve dilimi kavuştuğum o gün çözeceğim.

Gerçi bazı sürgünler döndükten sonra bile konuşmamış, konuşacakları kimseyi bulamamışlardır. Bu yüzden daha da sessizleşmiş, suskunlukları dilsizliğin dipsiz kuyusunda daha da derinleşmiştir. Odessus gibi, geri döndükten sonra kendisini dinleyecek birini bulamayan, hayal kırıklığı yaşayan, hayatın süpürgesinden geriye kalanları kabule yanaşmayan, sessizliğini sonsuza kadar sürdüren sürgünler de vardır.

On yıllarca ayrılık acısı çekmiş, sevdiklerinin özlemiyle yanıp tutuşmuş olan Odessus, geri döndükten,”büyük dönüşü” gerçekleştikten sonra kendisini özleyen ve dinlemek isteyen bir kişi bile bulamamıştır. Anlatmak istemiş anlatamamış, konuşmak istemiş konuşamamıştır. O, sanki geride kalanlar için hiç olmamış, hiç yaşamamıştır. Unutulmuştur ve onun derin acıları bu yüzden dilsiz kalmayı sürdürmüştür.

Oysa onun anlatacak çok şeyi vardı ve yirmi yıl boyunca bu amaçla 'mevzu' biriktirmişti. Ancak aradan geçen zamanda her şey de değişmişti. Ne İthaka şehri eski İthaka'ydı, ne karısı eski karısı, ne halkı eski halkıydı. Hayatın süpürgesi bir çok şeyi; değeri, kişiyi, ilişki biçimini süpürmüş bir kenara itmişti. Odessus işte buna isyan etmiş, sessiz kalmaya devam etmişti.

Sürgün insanı geri döndükten sonra kendisini dinleyecek birini bulamasa da, zaman zaman bu korkuya kapılsa da konuşmamayı sürdürür. Konuşmaz sürgün, biriktirir. O mecbur kaldığında hafif acılarını anlatır, derin acılarına sıra gelince de sesi büyüsünü yitirir, dili kilitlenir, yüzü kızarır, soluğu tıkanır ve susar. ..

Sürgün insanı sürgünde hep sürgün hayatının öncesi ve sonrasını yaşar. Onun günleri geçmişi anmak ile geleceğin hayalini kurmakla geçer. O dünde ve yarında yaşar. Onun bugünü olmaz. Sürgünün bugünü olsa eğer, onu yaşatmaz. Bugün, vahşi bir hayvan gibi boğazlar onu, parçalar ve bir kenara atar.

Sürgün insanın içinde hasret ateşiyle yanıp tutuşan bir geri dönme özlemi vardır. Sonu hayal kırıklığı, hüsran ve yeniden hüzün olsa da, başka bir arzusu yoktur onun.

Evet bu şehir benim şehrim...

Burada doğmasam, büyümesem, okula gitmesem, okuldan kaçmasam da bu şehir benim şehrim. Çünkü ben bu şehre sürgüne geldim. Orta yaş yıllarımı burada geri dönmenin özlemiyle tükettim. Aradan geçen on bir yıl bu şehri benim 'yalnızlığımın başkenti' haline getirdi.

Tabii bir de yüreğimin başkenti var. Ormiye'nin batısında, Fırat'ın doğusunda, Dicle'nin kuzeyinde, Ağrı Dağı'nın güneyinde, etrafı sur gibi sıra dağlarla çevrili Van Gölü'nün kıyısında kurulmuş olan ölümsüz aşkların ve ateşli arzuların kenti Van'da doğdum ben.

Ve yıllardır Van'a dair içimde yanıp tutuşan bir geri dönme özlemi taşıdım. Hayal kırıklığı yaşama düşüncesi, bıraktığım gibi bulamama endişesi taşısam da hep gitmek, doğduğum kenti yeniden görmek istedim. Çünkü Van şehri benim hayat haritamın başlangıç çizgisini oluşturuyor. Benim hayatımın haritası benden habersiz orada çizildi. İlk nokta oraya konuldu, ilk çentik oraya atıldı.

Hayat haritamın son çizgisinin nerede çizileceğini, haritanın nerede ve nasıl noktalanacağını bilmiyorum. Onu hayatın haritacısı biliyor. Ama o son çizgiyi çekmeden, haritaya son noktayı koymadan Van'da olmak, orayı yenide görmek istiyorum. Derin acılarımı anlatacağım kimseyi bulamasam da, beni dinleyecek biri olmasa da, hayal kırıklıkları yaşasam da git-mek istiyorum.

O şehir de benim şehrim...

Çünkü ben orada doğdum.Orada büyüdüm. Orada okula gittim. Orada okuldan kaçtım. Orada kaçağa çıktım, o şehrin sokaklarına özgürlüğün sloganlarını yazdım. Orada sevdim, orada sevildim ve hep orada; Van Gölü'nün kıyısında seviştim...

Geçmişime dair en ufak bir iz kalmasa da, her şey kaybolsa da, her yan harabeye dönse de gitmek istiyorum.

Çünkü içimde her akşam yola çıkma isteği uyandıran Van benim yüreğimin başkentidir.

Sürgünü yaşadığım Köln ise yalnızlığımın...

12 Şubat 2006