Ne İstediğimizi Biliyormuyuz?

 Mardin’de Uğurun bedenine kurşun sıkan, Hakkari’de kameralar karşısında kol kıran, Kars’ta gurup halinde küçücük bir kıza tecavüz eden, Van’da Newroz bayramlarını kutlayanların üzerine kurşun sıkan bir anlayışa “Kardeşlik ve Demokrasiyi” dayatmak sadece zaman kaybı olur. En iyi duruş “iyi komuşuluk”tur.

Kimseyi suçlamak veya zan altında bırakmak için yazmıyorum ama genel bazı doğrular vardır ki, politikanın çok ötesinde ki gerçeklerdir. 
 
Çoğu zaman politikamızın anlamsız bir şekilde Türk politikasının arakasında sürüklendiğini düşünüyorum. O nedenle de istediğimiz sonuca gidemiyoruz ve ya o nedenle bunca ölüm ve acılarımıza rağmen istediğimiz noktayı yakalayamıyoruz.
 
Her şeyi yerli yerine oturtmasak, gereği gibi davranmasak, başarı yakalama şansımız da olamaz. Her şey bir bütünsellik içindedir. 
 
Politikada gündemimizi devlet belirliyor bir şekilde. Oysa biz gündemi belirlemek gibi bir işlevi üstlenmek zorundayız. AKP ve Ergenekoncular arasındaki çatışmanın peşinde sürüklenmemeliyiz.
 
Evet, devlet içinde bazı çatışmalar ve çatırdamalar yaşanıyor ama sonuç itibarı ile çok şeyin değişeceğine inanmıyorum. Örneğin insana dayalı bir demokrasinin Türkiye’ye yerleşmesi mümkün değil. Demokrasinin gelişmesi için öncelikle devletin kendisi ile yüzleşmesi gerekiyor ki, bu asla gerçekleşemez. Devletin baştan aşağı kendini yenilemesi gerekiyor. Aynı insanlarla, aynı politikacılarla kendini değiştirmesi mümkün değildir. O nedenle Ergenekoncuların üstün gelmesi veya AKP’nin başarılı çıkması bir şeyi değiştirmeyecektir.
 
Var sayalım AKP kapatıldı, ne olacak? Hiç bir değişiklik olmayacak, yeni bir parti kuracaklar ve yolla o parti ile devam edilecek. Ergenekoncular üstün geldi, AKP’yi devre dışı bıraktılar diyelim, AKP yerine gelecek iktidar, yeni bir şey mi getirecek? Elbette hayır. AKP’nin kapatılması çok mümkün de değildir ayrıca.
 
Devletin kendini değiştirmesi için öncelikle Hakkari’de kol kıran zihniyetti terk etmesi lazım. İşkencecilerden kurtulması  gerekiyor. Çete örgütlenmesini dağıtması lazım. Kars’ta tecavüz olaylarına karışan sapık düşünceli insanlardan askeriyeyi temizlemesi gerekiyor. Sonra kendi vatandaşını düşman olarak görmemesi gerekiyor. Kürde “suçlu” muamelesi yapma, ona yapılan her şeyin doğrudur mantığından vazgeçmesi gerekiyor. 12 yaşındaki Uğur’un bedenini işleme gibi delik deşik eden kurşunları “teröristi” diye bilecek kadar uç noktada olan ve sözde adaleti temsil eden savcılardan kurtulması, kurşunlar yerine, yaşamını garantiye alan yasaların ivedilikle uygulanması lazım. Kürdler ve diğer bütün azınlıkların doğuşta gelen insani haklarının güvence altına alınması lazım... ve daha bir sürü şeyi sıralamak mümkündür. Peki bütün bunların veya en azında bir kaçının, asgari acil olanların mevcut devlet ve yöneticileri ile çözmek mümkün mü? Kesinlikle hayır.

Diyarbakır sivil toplum temsilcilerinin Erdoğan ile görüşmesinden sonra ortaya çıkan tartışmalara bakıldığında, bir kez daha kendini net bir şekilde gösterdi ki Erdoğan dolaysı ile AKP Kürd sorunun çözümü noktasında MHP’nin bile gerisine düşmüştür. O halde orda hala bir şekilde çözüm beklemek sadece zaman kaybı olacaktır.

Kürdler adına politika yapanlar, mevcut koşullarda bu anlayışta bir şey beklemeleri sadece kendilerini kandırmış olacaklardır. Onların arkasına takılıp zaman öldürmelerinin bir anlamı yoktur. DTP’nin meclisteki çalışmalarına baktım. Sadece Selahattin Demirtaş ve Hasip Kaplan dışında kalan milletvekillerin doğru dürüst bir soru önergeleri bile yok. Sadece sokakta politika ile bu işler olmaz. Demek ki ya danışmanlarını doğru seçmemişler veya kullanmayı bilmiyorlar. Öncellikle Newroz’da meydana gelen olayları çok yakinen izlemek ve mutlaka bunları sonuçlandırmak zorundalar. Özellikle Akın beyin insan hakları konusundaki hassasiyetini çok yakinen bilen biri olarak, mutlaka bunlara bir öncelik tanıyacağını veya en azında öyle bir beklentinin olduğunu bilmesini istiyorum. Çünkü Kürdlerin büyük çoğunluğu o kırılan kolu içine sindiremiyor. (Beyaz Kürdler hariç, onlardan bugüne kadar bir ses çıkmadığına göre!)

Mardin’de Uğurun bedenine kurşun sıkan, Hakkari’de kameralar karşısında kol kıran, Kars’ta gurup halinde küçücük bir kıza tecavüz eden, Van’da Newroz bayramlarını kutlayanların üzerine kurşun sıkan bir anlayışa “Kardeşlik ve Demokrasiyi” dayatmak sadece zaman kaybı olur. En iyi duruş “iyi komuşuluk”tur.

sherifkaplan@hotmail.com