MEZOPOTAMYADA ANA OLMAK/BERİVAN DENİZ

Umuda  ana  olmak , hele de  Mezopotamyada.... Acıyla nasırlaşmış kalplerin , ufak bir kıvılcımla kanla karışık gözyaşlarını görmek hiç uzak değil bizim topraklarımızda.Evladına her bakışında içi titreyipte belli edemeyen anaların çocuklarıyız biz ! Ölümün üzerine korkmadan yürüyen militan analarımızın çocuklarıyız!...
       

Kolay değil bir doğuda , bir güneydoğuda kardeş olmak , eş olma yar olmak , ana olmak....Heran her dakika o soğuk kanlı katillerden lanetli haberi bekleyerek yaşamak.
       

Kolay olmadı hiç bir zaman ! Daha gencecikken oğlunu toprağa veren bir ana vardı . Kalbindeki acı kabuk bile bağlamadan bir diğer oğlunuda vermişti toprağa.
      

Henüz yirmiydi yaşı bir diğerinin. Daha yaşamının baharındayken solmuştu gülü .
      

Bir diğeri ise açmamış bir filiz , henüz onbeşinde bir goncaydı. Ve mantığın suskun kaldığı daha niceleri.....Çok geçmeden uyudukları toprak fosilleştirmişti  vücutlarını . Yaşam pınarı onlara bir damla suyu çok görmüştü . İÇEMEDİLER...O gencecik hayatlarının baharını yaşayamadan analarının yüreklerine acı birer tohum olarak ekip gittiler . Geride kalanlar acılı analar oldu .
Yüreği yaralı militan analar !!Onlar herşeye göğüs germeyi bildi . Tereddüt etmediler hiçbirzaman , acının üzerine kanlı şerbeti içerek susmayı ve savaşmayı benimsediler . İşte böyle güçlü anaların evlatlarıyız biz . 
       

Stranlarıyla süslediler acılarını...Bir cudide , bir kandilde , bir cizira botanda , .....Bir bir yükseliyordu çığlıklar , feryatlar ve bir bir bastırıyodu onları bombalar , kurşunlar ...! İşte böyle gecelere şahitlik eden mirza yürekli anaların evlatlarıyız biz !!
       

Belki yüzümüzde sevgi gösterilerinde bulunmadılar . Bize yüzleriyle gülemediler , sevgilerini hiçbir zaman dile getiremediler , başımızı dizlerine uzatamadık , sıkıca sarılamadık . Ama onlar dudaklarıyla değil yürekleriyle sevdiler bizi , gözleriyle takip ettiler ve yüreklerimiz zincirliydi birbirine . İşte böyle asil anaların evlatlarıyız biz...
      

Anlatılmıyorki , anlatılmıyorki anılarımız . Toprak gibidir . Herşeyi içine gömmeyi bilir ve herşeye rağmen türlü güzellikleri yeşertmeyi bilir üzerinde .
      

Bir kısır döngü vardı üzerinde . Öyle bir acı döngüydüki bu... Döngünün en tepesinde kraliceler gibiydi yinede . Ne el dayanıyordu dokunmaya , ne kol uzanıyordu tutmaya . Ne de gözler kıyardı bakmaya . Öylesine mükemmel varlıklardır ki analarımız  , hiç bir lugat yetmez onları anlatmaya . 
      

Barışa , sevgiye , umutlu geleceğe yol gösteren analarımızdır . Ellerinde beyaz güvercinlerle güneşişn içinden el sallayan analarımızdır.
               

DEĞİL TEK BİR GÜN , ANALARIMIZ İÇİN HER GÜN BİZE KUTSALDIR!