Suskun Özlemim!..

 Bilirim ben herkesin bir yerinde kanayanıdır, Suskun Özlemleri.
Susarız, çaresizlikten, yalnızlıktan. İçimizi kemiren, depreşen özlemlerimizi, gece karanlığı bastığında, yaşamla çırılçıplak kaldığımızda, boğmaya çalışırız bütün suskun özlemlerimizi bir avuntuda, bir süreliğine Dicle gibi dinginleşir, sessiz derinden akar, sonra yeniden hırçınlaşır Fırat gibi, durmadan yüreğimizin kıyılarına vurur, acıtır ve suskunluğumuz, direncimiz menekşe çiçeği kırılganlığındadır.  

Suskun Özlemim!../Şerif Kaplan

ne bir yıldız ne mehtap var buralarda
kapkara bir gecedir
 gözlerin
 umutlarım sevincim
 “Sen benden gittin gideli”
 baharda bütün tomurcuklar yanaklarında açardı
 bütün çiçekler gülüşlerinin rengini alırdı
 kokularına ise tenin düşerdi
 sen yoksun
 suskundur gözlerim
 suskundur yüreğim
 ellerim dilim tenim
 suskun suskundur yaşam
 sadece can çekişen
 geriye bir şey kaldı senden
 suskun özlemim
  
Bilirim ben Suskun Özlemleri, el ayak çekilince, gece sessizliği çöktüğünde, bir tek senin duyduğun, bütün bedenini paralayan sessiz bir çığlık gibi, umarsızca yüreğinin derinliklerinde depreşendir.
 
Bilirim ben Suskun Özlemleri, gidilirken geride bırakılan acılardır, yaşanmayan öyküler, yarım kalan yanımızdır. Hani ansızın bir gece vakti uyandığında, içini sızlatan bir acının pençesinde kıvrandığında, hiç kimsenin olmadığı, her yanın sessiz ve ıssız olduğu andır. 
 
Bilirim ben Suskun Özlemleri, Azraillin vakitsiz bir zamanda ruhunu alıp gitmesi gibidir. Tutam tutam yüreğinde biriktirdiklerindir. Zaman olur bir türküdür dilinde; sabah kalktığında, yürüdüğünde, biri ile konuştuğunda;  bazen bir damla gözyaşıdır kirpiklerinde, olur olamaz zamanla akan, burun direğini sızlatan, bazen bir yumrudur boğazında, konuşturmayan, beynini kangren gibi saran, bazen sadece bir isimdir dillinde tekrarlanan, bazen elini attığın her şeyde sana akandır.
 
Bilirim ben Suskun Özlemleri, bazen bir nağmedir kemanın yayında inleyen, şiirdir imge imge satırlara dökülen, türküdür dilden dile dolaşan. Bazen ayrılıktır, hasrettir, aşktır yaşanmayan, sıladır gidilmeyen...
 
Bilirim ben Suskun Özlemleri, kimi zaman sevgilidir ulaşılmayan, kimi zaman anne yüreğidir dağlarda halaya duran, kimi zaman ömrün baharında yaşanan son voltadır. Kimi zaman pepuk kuşudur sadece acı ile haykıran, kimi zaman avuçlarında kalp atışlarını dinlediğin yaralı bir kuştur, kimi zaman sürgündür yaşamında zorunlu olan...   

Bilirim ben herkesin bir yerinde kanayanıdır, Suskun Özlemleri.
Susarız, çaresizlikten, yalnızlıktan. İçimizi kemiren, depreşen özlemlerimizi, gece karanlığı bastığında, yaşamla çırılçıplak kaldığımızda, boğmaya çalışırız bütün suskun özlemlerimizi bir avuntuda, bir süreliğine Dicle gibi dinginleşir, sessiz derinden akar, sonra yeniden hırçınlaşır Fırat gibi, durmadan yüreğimizin kıyılarına vurur, acıtır ve suskunluğumuz, direncimiz menekşe çiçeği kırılganlığındadır.  
 
Gece ağırlaşınca başlar öfkesi bütün Suskun Özlemlerimizin. Bir bir depreşirler yüreğinin en derinliklerinden. Biri çekilince diğeri devreye girer. Sonra gömmeye çalışırsın bütün suskun özlemlerini bir bardak rakıya, sigara dumanına, nafile, yenemesin... her gece yeni baştan yaşarsın bir farkla, bir kaç pakete çıkan sığara ve rakınla...  
 
Bütün umutlarını ıslak duvarların ardına çekersin. Düşlerin bulutlu bir gecede görünen ay gibi hem gerçek hem yalan arasında gidip gelir. Bir yanın isyan eder kaderine, diğer yanın boyun eğer. Oysa her şey bir satır yazıda, telefon tuşunda, bir sözcük yakınlığındadır. 
 
Suskun Özlemlerin hep aynı yere bakan siyah beyaz bir resim gibidir, sadece o an yaşadıkları ile vardır, gerisi kocaman bir yalan...
 
Suskundur özlemim, hayatsa sahra çölünde yürüyen Bedevi kervanı gibi sadece kup kuru toz dumanını bırakıyor ardında... gittikçe mesafe giriyor aranıza, ne senden bir şey kalıyor geriye ne de hayatın tadı!
 
Suskundur özlemim, dokunamadığım, yaşayamadığım, ulaşamadığım, bilinmez adresler gibidir... belki menekşe tarlası sıcaklığında, belki karacadağ suların serinliğinde, gizemli...
 
Belki de “kara”larla üstünü örttüğü bir yaşamın ilk adımıdır, her şeyi geride bırakarak... 

Bilirim ben Suskun Özlemleri, gidenlerin ardında toplanan acıdır ve çoğu zaman hayatın sonuna dek ulaşamadığın, içinde bir sancı gibi duran bilinmeyen adreslerdir...

Not:
"Bugün itibari ile sherifkaplan@hotmail.com adresini kullanmiyorum. O adresimden gelen hic bir maili  kabul etmeyin. Mail adresim bilmedigim "yaratıklar" tarafinda ele geçirilmiştir.

Yeni adresim: serifkap@googlemail.com

saygılarımla