YARALARIM YÂRİMDEN OLSUN/FİGEN KEPENEK

Yoruldum artık bir ben kadar bir geçmişi ardımda bırakıyorum. Büyük acılarım bende saklı çeyiz sandığımda acılar biriktirdim. Yorgun düşüyorum bu savaşta yenen yenilen savaşan bendim ben… Birde ben…

Yüreğimden kanlar akar ak bedenime, yalnızlık yanına alır, Azrail çağırır. Bana kızgınımsın seni sende bıraktım, beni yalnız bıraktım. Dayan yüreğim dayan… Yeni bir gün doğacak güneş her zamankinden daha anlamlı veda edecek ve sonra bir daha bir daha doğacak ve batacak. Ezberledim ben acılar senfonisini. Çivi gibi çaktım beynime. Ürküyorum artık ne ayı ne de o narin yıldızlara bakabiliyorum. Bana seni hatırlatacak her şey gidiyor elimden akıp gidiyor. Beni affet! Affet ne olur…

Bana kızgınımsın kızma ne olur ben sadece yarına inanmak istedim. Yara aldım, kalbimi yüreğimi kanattım. Ama bana kızma ben sadece ruhuna benzeyen bir surette yeniden var olmak istedim. Ama yaralandım…

“Yaram yârimden olacaksa eğer yenilmiş ordular cüppesi benim değildir”

Hatırlıyorsun değil mi her yağmurda dirildik her yağmurda buhar olup uçtuk. Yitirdik birbirimizi geri dönüşü olmayan çıkmaz yollarda kaybettik. Evet, üzüldük, yenildik… Ama her şeye inat yenilmiş ordular komutası bizde değildi. Her zaman onurlu ve guruluyduk. Çünkü AŞK olmayı becermiştik. Zor olanı başarmıştık.

 Biliyor musun ben seni bir serçenin kanadında sevmiştim

 Umarsızca, kimsesizce, sahipsizce

 Ben seni serçenin kanadında sevmiştim

 Sende benim uçsuz bucaksız vatanım oluyordun

Bütün bulutlarını arşınladığım gökyüzüm oluyordun

Ben seni serçenin kanadında sevmiştim

Sende benim masmavi denizim oluyordun

Seyrine doyamadığım

Bir gün dönersen eğer sevdiğim

Denizlerden, gökyüzünden sor beni

Sevdiğim! Eğer bir gün dönersen

Serçenin kanadın da seni bekliyor olacağım

Ceren gözleri sadece sana bakmak için bekleyen